تأمین مالی فناوری و تجاریسازی نوآوری: مقایسه مدلهای فضایی در منتخبی از کشورها
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته علوم اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران
2 استاد اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی و علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
3 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
4 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
doi
10.30473/egdr.2018.5136چکیده
تأمین مالی فناوری به فرایند حمایت مالی از فعالیتهای تحقیق و توسعه (R&D) بهمنظور حرکت فناورانه به سمت تجاریسازی اشاره دارد. عملکرد اقتصادی و سطح مخارج تحقیق و توسعه در کشورهای مختلف میتواند از کشورهای دیگر متأثر شود. مطالعه حاضر سعی در شناسایی مناسبترین مدل فضایی و مقایسه سیاستهای حمایتی دولت با رویکرد مدل پانل پویای فضایی برای دوره (2016-2005) و برای منتخبی از کشورهای اروپایی (OECD)، جنوب شرقی آسیا و آسیای مرکزی دارد. با توجه به نتیجه آزمون موران و تأیید مدلهای فضایی، خودهمبستگی فضایی R&D در تجارت و روابط فناوری دوطرفه، با دارا بودن توزیع یکنواخت تأیید شد، با تأیید مدل (SDM) سیاستهای حمایتی R&D دارای اثرات داخلی و خارجی است. با توجه به نتایج تخمین اثرات داخلی و خارجی مدلهای SDM، تأثیر مثبت و معنیدار محرکهای مالیاتی (حمایتهای غیرمستقیم) بر R&D در کشورهای OECD و جنوب شرق آسیا تأیید میشود، ولی در کشورهای آسیای مرکزی این اثرات منفی است. اثرات داخلی و خارجی مثبت و معنیدار صادرات صنایع با فناوری برتر در کشورهای جنوب شرق آسیا بر R&D تأیید میشود. شاخص نوآوری تأثیر مثبت و معنیدار در هر سه منطقه بر R&D دارد ولی ضریب اهمیت آن در کشورهای جنوب شرق آسیا بیشتر است.