پایش تغییرات مورفوتکتونیکی پادگانه‌های دریایی دریای عمان (چابهار تا گواتر)

نویسندگان

1 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.48308/esrj.2021.101298
چکیده

در ایران پادگانه­های دریایی (سواحل بالا آمده) یکی از مهم‌ترین عوارض ژئومورفولوژیکی در پهنه و خط ساحلی به شمار می‌آید. از 25 پادگانه دریایی در سواحل مکران (ایران و پاکستان) 12 پادگانه دریایی در ایران وجود دارند و تحت­تأثیر فرایند­های تکتونیکی ارتفاع یافته‌اند. در گذشته مطالعاتی در زمینه نرخ بالاآمدگی این پادگانه ها با استفاده از روش‌های تعیین سن مطلق انجام گرفته است ولی به واسطه محدود بودن تعداد آزمایش‌ها و هم چنین عدم امکان تعمیم نتایج به کل بخش‌های مختلف پادگانه­ها، مطالعه یکپارچه این پادگانه­ها در سطوح مختلف امکان پذیر نمی‌باشد. در این تحقیق سعی شده است تا با استفاده از تکنیک تداخل سنجی راداری و داده­های ENVISAT ASAR  و مدلSBAS  پایش تغییر شکل پادگانه­های دریایی چابهار، لیپار، بریس، پسابندر و گواتر در حد فاصل سال‌های 2003 تا 2011 انجام گیرد. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که تأثیر فعالیت‌های تکتونیکی بر روی پادگانه­های دریایی تنها به صورت بالاآمدگی نیست و علاوه بر آن فرونشست­های متعددی در پادگانه­های به چشم می‌خورد. بیشترین نرخ میانگین بالاآمدگی مربوط به پادگانه دریایی لیپار با  میلی­متر در سال (حداکثر 11/4 میلیمتر در سال) و بعد از آن چابهار با 34/0 میلی­متر در سال و حداکثر (حداکثر 17/3 میلیمتر در سال) و پادگانه­های گواتر و پسابندر در رتبه­های بعدی قرار گرفته‌اند.