پایش تغییرات مورفوتکتونیکی پادگانههای دریایی دریای عمان (چابهار تا گواتر)
نویسندگان
1 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/esrj.2021.101298چکیده
در ایران پادگانههای دریایی (سواحل بالا آمده) یکی از مهمترین عوارض ژئومورفولوژیکی در پهنه و خط ساحلی به شمار میآید. از 25 پادگانه دریایی در سواحل مکران (ایران و پاکستان) 12 پادگانه دریایی در ایران وجود دارند و تحتتأثیر فرایندهای تکتونیکی ارتفاع یافتهاند. در گذشته مطالعاتی در زمینه نرخ بالاآمدگی این پادگانه ها با استفاده از روشهای تعیین سن مطلق انجام گرفته است ولی به واسطه محدود بودن تعداد آزمایشها و هم چنین عدم امکان تعمیم نتایج به کل بخشهای مختلف پادگانهها، مطالعه یکپارچه این پادگانهها در سطوح مختلف امکان پذیر نمیباشد. در این تحقیق سعی شده است تا با استفاده از تکنیک تداخل سنجی راداری و دادههای ENVISAT ASAR و مدلSBAS پایش تغییر شکل پادگانههای دریایی چابهار، لیپار، بریس، پسابندر و گواتر در حد فاصل سالهای 2003 تا 2011 انجام گیرد. نتایج به دست آمده نشان میدهد که تأثیر فعالیتهای تکتونیکی بر روی پادگانههای دریایی تنها به صورت بالاآمدگی نیست و علاوه بر آن فرونشستهای متعددی در پادگانههای به چشم میخورد. بیشترین نرخ میانگین بالاآمدگی مربوط به پادگانه دریایی لیپار با میلیمتر در سال (حداکثر 11/4 میلیمتر در سال) و بعد از آن چابهار با 34/0 میلیمتر در سال و حداکثر (حداکثر 17/3 میلیمتر در سال) و پادگانههای گواتر و پسابندر در رتبههای بعدی قرار گرفتهاند.