بازآفرینی سکونتگاه های غیر رسمی با بهرهگیری از الگوی توسعه مبتنی بر حمل و نقل TOD (نمونه موردی: شهر همدان)
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.52547/esrj.12.2.74چکیده
موضوع بازآفرینی سکونتگاه های غیر رسمی همواره به عنوان یکی از مهمترین چالشهای مدیران و برنامهریزان شهری مطرح بوده است، حدود یک سوم از جمعیت شهری ما در این بافتها زندگی میکنند از اینرو لازم با بهرهگیری از روشهای مداخله نوین از زوال رو به رشد آنها جلوگیری کرد، یکی از مهمترین راهکارها استفاده از سرمایه بخش خصوصی در این بخش میباشد، الگوی توسعه مبتنی بر حمل و نقل (TOD) به عنوان یکی از تکامل یافتهترین الگوهای توسعه شهری با استفاده بهینه از اراضی اطراف ایستگاههای حمل و نقل عمومی میتواند ضمن بازسازی کالبدی زمینهساز توسعه اقتصادی و اجتماعی در این سکونتگاه ها شود، در این مقاله امکان سنجی و اولویتبندی بهرهگیری از این الگو در بازآفرینی سکونتگاه های غیر رسمی واقع در امتداد خط دو BRT شهر همدان با استفاده از مدل ANP مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل از مدل تحلیل شبکه نشان داد معیارهای حمل و نقل، شهرسازی و اقتصادی در رتبههای اول تا سوم قرار گرفتند. و نیز با توجه به شاخصهای (TOD) دو ایستگاه واقع شده در این مناطق که دارای قابلیت تراکم و اختلاط کاربری بالاتری هستند، از امتیاز بیشتری برخوردار هستند. و نیز با توجه به نقش ترانزیتی محورهای شریانی شهر همدان در غرب کشور و تردد وسایط نقلیه از این محور ایستگاههایی که به دروازه شهر نزدیکتر هستند به لحاظ عملکردی قابلیت بالاتری نسبت به سایر ایستگاهها جهت بهرهگیری از الگوی TOD دارند.