بررسی اثرات بازآفرینی در پایداری اجتماعی- فرهنگی محله‌های تاریخی (پژوهشی در محله ایران، منطقه 12 تهران)

نویسندگان

1 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.52547/esrj.12.1.202
چکیده

محله ایران در منطقه دوازده شهر تهران، یکی از کانون‌های اجرای برنامه‌های بازآفرینی شهری شناخته می­شود. به همین دلیل این پژوهش به‌صورت توصیفی تحلیلی، با هدف بررسی و ارزیابی تأثیرات برنامه‌های بازآفرینی بر بهبود شرایط اجتماعی، فرهنگی این محله تاریخی- فرهنگی از طریق  بررسی و تحلیل کیفیت محیط و تعاملات فرهنگی و اجتماعی قبل و بعد از برنامه‌های بازآفرینی انجام شده است. روش گردآوری اطلاعات به دو صورت میدانی و کتابخانه­ای است. حجم جامعه آماری تمامی واحدهای مسکونی و تجاری آن به تعداد 265 واحد است. حجم نمونه براساس فرمول کوکران به تعداد 160 واحد انتخاب‌ شده و روش نمونه­گیری نیز به‌صورت تصادفی- سیستماتیک بوده است. در تحلیل داده­ها، از آزمون t-test با دو نمونه جفتی استفاده ‌شده است. نتیجه پژوهش گویای آن است که اهمیت و شرایط اجتماعی محله ایران قبل از برنامه بازآفرینی دارای میانگین 49/3 و بعد از آن، با اندکی نزول به 3/3 رسیده است. شرایط فرهنگی نیز پس از بازآفرینی دارای میانگین 81/3 بوده که نسبت به قبل از آن، تغییری نکرده است. این‌گونه قابل استنباط است که وضعیت اجتماعی-فرهنگی محله ایران، نسبتاً بهبود یافته، اما تأثیرات برنامه­های بازآفرینی کالبدی محله بسیار کم بوده که علل آن‌هم بررسی و تحلیل شده است.