بررسی بازار کار روستایی و پیشبینی چگونگی آن تا پایان برنامه سوم توسعه

نویسندگان
doi
10.30490/aead.2000.132371
چکیده

عدم تعادل بازار کار روستایی ممکن است در سال های آینده بحرانی تر شود. این رویکرد از یکسر برخاسته از افزایش عرضه نیروی کار به علت جوانی جمعیت و بالا بردن سطح تحصیلات و تورم است و از سوی دیگر برگرفته از پایین بودن تقاضای نیروی کار به علت ناتوانی بخش کشاورزی برای ایجاد فرصت های شغلی لازم (به دلیل مکانیزاسیون بخش و کمبود متابع أبی ) است. در این مطالعه عرضه نیروی کار روستایی تابعی از پوشش تحصیلی، ارزش افزوده بخش کشاورزی، نرخ بیکاری روستایی شاخص قیمت مصرف کننده درصد افراد دارای تحصیلات عالی و نرخ شهرنشینی در نظر گرفته شده است. نتایج پیشبینی نشان می دهد که در طی برنامه سرم عرضه نیروی کار روستایی سالانه به طور متوسط ۱۲۵۰۰۰ نفر افزایش می باید.در گزینه اول این مطالعه اگر بخواهیم نرخ بیکاری روستایی از ۱۵/۷ درصد در سال ۱۳۷۸ به ۹/۴ درصد در پایان برنامه سوم کاهش یابد. باید سالانه ۲۰۰۰۰۰ فرصت شغلی در مناطق روستایی ایجاد کنیم. همچنین در گزینه دوم اگر سالانه ۷۱۰۰۰ فرصت شغلی ایجاد شود. نرخ بیکاری روستایی در پایان برنامه سوم به ۱۶/۸ درصد افزایش خواهد یافت. ناتوانی در ایجاد فرصت های شغلی کافی در روستاها سبب انتقال و مهاجرت بیکاران روستایی به نواحی شهری می شود. برای اجتناب از هزینه های اجتماعی این رویکرد، باید سیاست های مناسب نیروی انسانی به طور دقیق بر نارسایی های موجود در بازار کار روستایی کشور متمرکز شود.

کلیدواژه‌ها