بررسی اثر گلوتارآلدئید بر رهایش پلی‌ال‌لایزین از فیلم ژلاتین استخراج شده از پوست تاسماهی سیبری (Acipenser baerii, Brandt, 1869)

نویسندگان

1 بخش مهندسی منابع طبیعی و محیط زیست، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

2 بخش علوم و صنایع غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

3 بخش بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شیراز

4 بخش مهندسی منابع طبیعی و محیط زیست، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

5 بخش مهندسی منابع طبیعی و محیط زیست، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

doi
چکیده

این پژوهش به منظور بررسی خواص مکانیکی و فیزیکی فیلم­های ژلاتین ماهی و تأثیر عامل شبکه­ساز گلوتارآلدئید بر کنترل رهایش عامل ضد میکروب پلی­ال­لایزین طراحی و اجرا شد. در این پژوهش تهیه فیلم به روش کاستینگ (casting)انجام گرفت و به فیلم تهیه شده از ژلاتین ماهی، 05/%0 گلوتارآلدئید(glutaraldehyde) و 05/0% پلی­ال­لایزین اضافه شد. نتایج نشان داد افزودن گلوتارآلدئید به فیلم ژلاتین ماهی موجب افزایش مقاومت کششی (80/6 مگاپاسکال)، کاهش حلالیت (51/38 %)، کاهش رطوبت (05/8 %)، کاهش نفوذپذیری به بخار آب (03/2 گرم، میلی متر/ساعت، میلی­متر مربع کیلو پاسکال)، افزایش تراکم و انسجام و ایجاد سطحی صاف و بدون خلل فرج با توجه به تصاویر SEM گردید. همچنین رهایش پلی­ال­لایزین از بیوپلیمر حاوی کراسلینکر (crosslinker) یا عامل شبکه­ساز گلوتارآلدئید به دلیل ایجاد اتصالات عرضی و به دام افتادن آن، آهسته­تر و مداوم­تر بود. با توجه به خصوصیات مکانیکی و فیزیکی فیلم­های تولید شده و پایداری و کنترل رهایش ترکیب ضدمیکروبی پلی­ال­لایزین، بنظر می­رسد فیلم­های حاوی 05/0 %عامل شبکه­ساز گلوتارآلدئید می­توانند در جهت ماندگاری محصولات فاسدشدنی پیشنهاد شوند.