اندازه گیری میزان کل هیدروکربنهای نفتی (TPH) به دنبال ایجاد مسمومیت تجربی با نفت خام در بافتهای ماهی شانک زرد باله (Acanthopagrus latus; Houttuyn, 1782)
نویسندگان
1 دکتری تخصصی زیست شناسی، پژوهشکده محیط زیست، پردیس انرژی و محیط زیست، پژوهشگاه صنعت نفت، تهران، ایران.
2 دکتری حرفه ای دامپزشکی، گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 گروه زیست شناسی و علوم پایه، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
4 دکتری تخصصی بهداشت و بیماری های آبزیان، گروه پاتولوژی، دانشکده علوم تخصصی دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران.
doi
چکیده
آلودگی نفتی آبهای سطحی علاوه بر ایجاد اختلال در عملکرد فیزیولوژیک ماهیان منجر به صدمات جبران ناپذیری برسلامتی انسان طی انتقال از طریق زنجیره غذایی میگردد. در نتیجه بررسی امکان تجمع هیدروکربنهای نفتی در بافتهای خوراکی ماهیان اهمیت ویژهای می یابد. در این مطالعه نمونههای ماهی شانک زرد باله Acanthopagrus latus (Houttuyn, 1782)با استفاده از تلههای طعمه دار از منطقه خور موسی در خلیج فارس، جمع آوری شده و پس از بیست روز سازگاری با شرایط آزمایشگاهی مرکز تحقیقات آبزی پروری جنوب ایران در مخازن حاوی 300 لیتر آب دریا به پنج گروه با دو تکرار تقسیم شدند. سپس گروهها در معرض غلظتهای صفر، 2، 4، 8 و 16 درصد فاز محلول نفت خام (water soluble fraction) قرار گرفتند. نتایج بررسی میزان هیدروکربنهای نفتی کل در بافت آبشش و کلیه نشان دهنده افزایش معنی دار در روزهای 10 و 20 آزمایش بود که این مقدر با بالا رفتن غلظت WSF نیز افزایش یافت (P<0.05). در حالی که در بافت کبد و عضلات در هیچ یک از گروههای مواجهه، با درنظر گرفتن زمان مواجهه و غلظت WSF، اختلاف معنی داری مشاهده نشد (P>0.05). نتایج مطالعه حاضر نشان دهنده امکان تجمع TPH در بافتهای آبشش و کلیه ماهی شانک زرد باله تحت تاثیر غلظت و مدت زمان مواجهه با WSF بود. فلذا با توجه به ارزش اقتصادی بالای خانواده شانک ماهیان، ارائه روشهای مدیریتی مناسب برای کنترل ورود آلایندههای نفتی به آبهای خلیج فارس ضروری به نظر میرسد.
