متن شناسی نسخۀ خطی تاریخ حیدری اثر میر حیدر حسینی رازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تاریخ ایران پس از اسلام پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی. تهران. ایران.
2 دانشیار پژوهشکده علـوم تـاریخی. پژوهشـگاه علـوم انسـانی و مطالعـات فرهنگـی. تهران. ایران.
doi
10.22034/crtc.2024.433535.1129چکیده
تاریخ حیدری، از متون تاریخی دورۀ صفوی است که توسط میرحیدر بن علی بن محمود حسینی رازی، یکی از مؤلفان و مورخان نیمه اوّل سدۀ یازدهم هجری، به رشته تحریر درآمده است. کتاب مجمع التواریخ یا زبدة التواریخ یا تاریخ حیدری، تاریخی عمومی و تألیفی نامنظم است از تاریخ ایران و سلاجقه آسیای صغیر و خانان قریم(کریم) و عثمانیان و شاهان مسلمان هند. این اثر، پنج باب دارد و این پنج باب، جلد اول کتاب را تشکیل میدهند و راجع به پیامبران، خلفا و پادشاهان است. جلد دوم نیز باید در مورد «حکیمان و دانشمندان و سرایندگان» باشد.این پژوهش بر آن است تا ضمن معرفی نویسنده و اثر او، به معرفی نسخ و ویژگیهای سبکی در سه سطح زبانی، ادبی و فکری بپردازد. در سطح زبانی، ویژگیهای صرفی و نحوی کتاب، بررسی شده است. در سطح ادبی، صنایع بدیع لفظی و معنوی و همچنین نمود علم بیان و معانی واکاوی شدهاند و در نهایت به ویژگیهای فکری اثر نیز اشارهای شده است.