جلوه هایی از اجتماع سبب و مباشر در رویه قضایی با توجه به قانون مجازات اسلامی 1370 و 1392

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه حقوق ;کیفر و جرم شناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم ایران

2 عضو هیئت علمی دانشگاه پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران

3 دانشیار و عضو هیات علمی گروه حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه مفید، قم ، ایران

doi
10.22034/thdad.2023.2005390.2528
چکیده

ارتکاب جرم ممکن است به مباشرت یا به تسبیب یا با اجتماع اسباب یا اجتماع سبب و مباشر رخ دهد که میزان مسئولیت مرتکبان در فقه و حقوق کیفری از اهمیت بالایی برخوردار است. از نظر فقها در اجتماع سبب و مباشر اصل بر مسئولیت مباشر بوده و بحث اقوانیت مطرح است که قانون مجازات اسلامی 1370 بر پایه آن استوار می باشد ولی این موضوع با نوآوری های قانون مجازات اسلامی 1392 تحت الشعاع قرار گرفته است و ضمان نسبی مورد توجه قانونگذار واقع شده است. در قانون مجازات اسلامی 1370 در اجتماع سبب و مباشر، مباشر ضامن بود مگر آنکه سبب اقوی باشد که این ماده در سال 1392 دچار تحولاتی اساسی شد و اصل استناد جنایت به مباشر حذف و در صورت امکان استناد هم زمان جنایب به سبب و مباشر ضمان نسبی یا سهمی و بحث توزیع مسئولیت مطرح شد و قانونگذار در سال 1392 در بحث اجتماع سبب و مباشر به راحتی با نظر مشهور فقها مخالفت نموده و بحث اقوانیت را که حتی روی آن ادعای اجماع بین فقها بود نادیده انگاشت که جلوه هایی از تغییرات را در رویه قضایی ملاحظه می کنیم.