تحلیل قاعده لطف در الگوی استنباط کلامی

نویسندگان

1 دانشیار دانشگاه قرآن و حدیث

doi
10.22034/kalam.2026.1681.1200
چکیده

موضوع اصلی پژوهش حاضر تحلیل قاعده لطف در الگوی استنباط کلامی است. هدف این نوشتار تلقین ضرورت روی آوردن به روش مند سازی استنباط کلامی و ارائه الگوی استنباطی است. برای رسیدن به هدف مذکور از روش توصیفی تحلیلی استفاده می شود. پرداخته نشدن به موضوع حاضر در تحقیقات پیشین ضرورت آن را نمایان می سازد.یافته های تحقیق: نتیجه حاصل از تحقیق حاضر عدم وجوب لطف بر خداوند است که این نتیجه بر این اساس به دست آمد که در مرحله اول از مراحل استنباط جریان اصل در اعتقادات پذیرفته شد و قواعدی که در مرحله دوم از مراحل بیان گردید مورد پذیرش واقع نشد و به طریق اولی ادله ذکر شده در مرحله سوم که ناظر به تقیید ادله مرحله دوم است پذیرفت نگردید. ادله خاص ذکر شده در مرحله چهارم دال بر وجوب لطف با نقد مواجه گردید. از سوی دیگر قواعد و ادله عام ذکر شده در مرحله پنجم از مراحل استنباط و همچنین دلیل خاص ذکر شده در مرحله هفتم که دال بر عدم وجوب لطف است مردود اعلام گردید در نتیجه با مناقشه در ادله اثبات گر وجوب لطف بر خداوند و ادله اثبات گر عدم وجوب لطف بر خداوند و به علت فقدان دلیل، بر اساس اصل اولیه اعلام نظر صورت گرفت و لطف واجب نگردید.