رابطۀ مهارت خودتنظیمی و فراگیری زبان جدید بین دانشآموزان یکزبانه و دوزبانۀ ایرانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان انگلیسی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشکدۀ زبانها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار گروه زبان انگلیسی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.52547/LRR.13.1.14چکیده
نتایج و یافتههای تحقیقاتی که تاکنون درمورد یادگیری زبان سوم صورت گرفته حاکی از آن است که درمورد فواید و مضرات دوزبانگی هنگام یادگیری زبان سوم در بین محققان اتفاقنظر وجود ندارد. لذا مهمترین هدف تحقیق حاضر، جستوجوی تفاوتهای احتمالی بین دانشآموزان یکزبانه و دوزبانه در یادگیری علم نحو زبان انگلیسی بهعنوان زبان جدید با درنظر گرفتن راهبرد یادگیری خودتنظیمی آنها بوده است. برای انجام این تحقیق، 411 شرکتکنندۀ دختر و پسر در هشت دبیرستان دورۀ دوم در شهر اراک به روش نمونهگیری خوشهای از میان دو گروه یکزبانۀ فارس زبان و دوزبانۀ فارس و ترک انتخاب شدند. از طریق آزمون دانش عمومی زبان، پرسشنامۀ خودتنظیمی و آزمون ساختارهای نحوی و با کمک تحلیلهای آماری ازجمله تحلیل واریانس یکطرفه، آزمون t مستقل و آمار توصیفی، مشخص شد که تفاوت معنیداری بین دانشآموزان یکزبانه و دوزبانه در فراگیری ساختارهای نحوی زبان جدید وجود ندارد. هچنین یافتههای این پژوهش نشان داد که بین راهبرد یادگیری خودتنظیمی و توانش زبانی دانشآموزان رابطۀ معناداری وجود دارد. به این معنا که با بالارفتن استفادۀ فراگیران از راهبرد یادگیری خودتنظیمی، توانش زبانی آنها نیز افزایش مییابد. مطابق با این یافتهها پیشنهاد شد که دبیران زبان انگلیسی مقطع متوسطه هرچه بیشتر با مهارت یادگیری خودتنظیمی و نحوۀ انتقال و آموزش آن آشنا شوند و بیشتر به مقولۀ یادگیری خودتنظیمی دانشآموزان در کلاس توجه کنند. علاوهبر آن لازم است که دورههای آموزشی ضمنخدمت برای دبیران زبان انگلیسی مناطق دوزبانه یا مناطقی که کلاسهای آن تلفیقی از شاگردان یکزبانه و دوزبانه است برگزار شود تا درمورد چگونگی تدریس در این کلاسها و نیز چگونگی تدریس راهبرد خودتنظیمی بحث و بازآموزی صورت پذیرد.
