مقولۀ شمار در گونه‌های زبانی برخی از شهرستان‌های استان کرمان: بررسی‌ای رده‌شناختی

نویسندگان

1 استادیار زبان‌شناسی، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران،

doi
10.52547/LRR.12.6.3
چکیده

مقولۀ دستوری شمار در نگاه اول به‌نظر ساده انگاشته می­شود. اما درواقع بحثی پیچیده است که در زبان­های دنیا تنوع ایجاد می­کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقولۀ شمار در گونه­های زبانی برخی از شهرستان­های استان کرمان با رویکرد رده­شناختی است. پیکرۀ پژوهش حاضر از داده­های موجود در پایگاه داده­های طرح اطلس زبان­شناسی ایران که در پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری در دست انجام است استخراج شده است. در تمام داده­های زبانیِ پیکرۀ پژوهش، ارزش نظام شمار به دو ارزش مفرد و جمع تقسیم می­شود. در داده­های زبانی کل پیکرۀ پژوهش، شمار مفرد بدون نشانه و شمار جمع دارای نشانه است. نشانه­های جمع به صورت پسوند به اسم مفرد می­پیوندد بنابراین ابزار زبانی مورد استفاده برای نشانه‌گذاریِ شمارِ جمع در داده­های زبانی پیکرۀ پژوهش از نوع ابزار ساخت‌واژی است که از مرسوم­ترین راهبردهای نشانه­گذاری جمع در زبان‌های دنیا محسوب می­شود. بررسی داده­های زبانی نشان می­دهد که در کنار راهبرد ساختواژی، راهبرد نحوی نیز برای رمزگذاری مقولۀ شمار در این گونه­های زبانی به‌کار می­رود.