بررسی حقوقی- جرمشناختی کمین سایبری و سنتی
نویسندگان
1 دانشیار حقوق جزا و جرم شناسی، دانشکده حقوق، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
2 دانش آموخته دکتری حقوق جزا و جرم شناسی، دانشکده حقوق، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران( نویسنده مسئول)
3 دانش آموخته، دکتری حقوق جزا و جرم شناسی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
doi
10.22034/thdad.2023.1990495.2385چکیده
رشد و توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات ضمن اینکه فرصتی را برای ارتقاء سطح زندگی بشر ایجاد کرده است، ابزارهای نوینی را برای انجام فعالیتهای غیرقانونی و غیر اخلاقی در جهت نقض حقوق بشری افراد از جمله حق امنیت و حق برحریم خصوصی نیز فراهم نموده است. کمین سایبری به عنوان تکرار و تداوم رفتار تهدیدآمیز و آزار دهنده که موجب آسیب روانی، عاطفی و حتی گاه آسیب فیزیکی بر قربانی میگردد؛ یکی از گسترده ترین جرایم در فضای سایبر است که با نوع سنتی خود شباهتهای زیادی دارد. اما ارتکاب این جرم در فضایی متفاوت از فضای سنتی آن، باعث شده که کمین سایبری عملی ضداجتماعیتر و زیان آورتر و طرق کشف و اثبات آن مشکلتر باشد. به همین جهت، سیاست-گذاران جنایی به منظور پیشگیری از اثرات جبران ناپذیر این جرم، همواره به دنبال اتخاذ تدابیر مناسب و مؤثر برای پیشگیری از بزهدیدگی این افراد بوده و در این خصوص از نظریات فعالیتهای روزانه و شیوه زندگی الهام گرفتهاند. تفکر حاکم بر این نظریات آن است که بزهدیدگی افراد امری تصادفی نیست؛ بلکه غالبا افراد با انجام رفتارهای منحرفانه، خود را به عنوان یک هدف جذاب در معرض مجرمان با انگیزه قرار میدهند و از این طریق بزهدیدگی خود را تسهیل مینمایند