تحلیلی بر اثرات متقاطع مؤلفههای تبیینکنندهی تابآوری و آیندهپژوهی آن در بافت قدیم شهرها (مطالعه موردی: کلانشهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، پردیس خودگردان دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/jprd.2022.51745.1009چکیده
تابآوری شهری بهعنوان تواناییهای یک شهر و زیرسیستمهای آن برای مقابله با انواع مخاطرات، سازگاری با شرایط بحرانی و خودبازیابی و بهبود سریع میباشد. بهمنظور تحقق شهر تابآور، بررسی اثرگذاری و اثرپذیری مؤلفههای مختلف و همچنین آیندهی ناشی از اثرات این مؤلفهها ضرورتی اجتنابناپذیر است. در این راستا، هدف از تحقیق حاضر تحلیل اثرات (اثرگذاری/اثرپذیری) مؤلفههای تبیینکنندهی تابآوری و آیندهپژوهی آن در بافت قدیم کلانشهر تبریز میباشد. بنابراین، روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت آیندهنگاری با تأکید بر رویکرد تحلیلی و اکتشافی است. همچنین روش تحلیل دادهها بر مبنای بهرهگیری از روش دلفی هدفمند (15 نفر از نخبگان و مدیران حوزهی مدیریت بحران) و کاربست تکنیک تحلیل اثرات متقاطع در نرمافزار میکمک بوده است. یافتههای تحقیق با تحلیل 5 مؤلفهی اصلی (اقتصادی، اجتماعی، فردی، مدیریتی-نهادی و کالبدی-زیستمحیطی) و 24 مؤلفهی فرعی حاکی از آن است که بیشترین اثرگذاری در بین مؤلفههای مورد بررسی بر سایر مؤلفهها در راستای توسعهی تابآوری بافت قدیم تبریز مربوط به مؤلفههای تأکید بر رویکرد حکمروایی و مشارکتی، وجود تعامل و همکاری بین نهادی و بسترسازی فرهنگی در بین نهادها و اقشار اجتماعی و بیشترین اثرپذیری نیز مربوط به مؤلفههای مثبتاندیشی نسبت به مسائل و احساس مسئولیت اجتماعی در مواجهه با بحران میباشد. نتایج نیز نشان میدهد که با توجه به وضعیت موجود تابآوری بافت قدیم و کمبود مؤلفههای کلیدی و استراتژیک تأثیرگذار در راستای توسعهی سیستم، آیندهی بافت قدیم تبریز از منظر تابآوری ناپایدار خواهد بود.