بررسی رابطه تفاوتهای فردی در فارسیآموزان سطوح مختلف در کلاسهای آموزش زبان فارسی بهعنوان زبان دوم (تمایل به برقراری ارتباط، هوش اجتماعی و انگیزه)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران
2 استادیار زبانشناسی، تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.29252/LRR.12.4.24چکیده
هدف این پژوهش بهطور خاص افزایش درک و آگاهی ما از رابطۀ بین عوامل مربوط به تفاوتهای فردی در آموزش زبان بهویژه عوامل تمایل به برقرای ارتباط، هوش اجتماعی و انگیزش است. دو متغیر جنس و سطح دانش زبانی نیز در این پژوهش موردبررسی قرار گرفته است. برای پاسخ به سه پرسش و بررسی فرضیههای پژوهش 168 نفر از فارسیآموزان بزرگسال سطوح مختلف زبانی (79 زن و 89 مرد) در دانشگاههای مختلف، به پرسشنامۀ 44 گویهای پاسخ دادند. نتیجۀ تحلیل آماری و آزمونهای مختلف برای بررسی دادههای مربوط به متغیرهای تمایل به برقراری ارتباط WTC و مؤلفههای انگیزش و هوش اجتماعی نشان داد که روابط این سه متغیر با یکدیگر کاملاً معنادار است و فقط رابطۀ تمایل به برقراری ارتباط و خودبایدی در فارسیآموزان دختر معنادار نیست. روابط بین متغیر تمایل به برقراری ارتباط با چهار متغیر خودآرمانی، تجربۀ یادگیری، انگیزش کلی و هوش اجتماعی در فارسیآموزان پسر قویتر از دختران است و رابطۀ بین متغیرهای هوش اجتماعی و انگیزش در فارسیآموزان دختر از پسران قویتر است. تحلیل دادهها براساس سطوح زبانی نشان داد در سطح مقدماتی روابط بین متغیر تمایل به برقراری با سه متغیر خودآرمانی، تجربۀ یادگیری و انگیزش کلی و نیز رابطۀ متغیر هوش اجتماعی و انگیزش قویتر از سایر سطوح زبانی است. در سطح میانی افزایش متغیر تمایل به برقراری ارتباط موجب کاهش معنادار متغیر خودبایدی میشود و رابطۀ متغیر تمایل به برقراری ارتباط و هوش اجتماعی در سطح میانی بیشتر از سطوح دیگر است.
