بررسی وضعیت مسکن و اجارهبهای شهر تهران در دهة آخر حکومت پهلوی دوم
نویسندگان
1 استادیار، گروه تاریخ،دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 استادیارگروه تاریخ،دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه محقق اردبیلی،اردبیل،ایران
doi
10.22108/ue.2023.135548.1237چکیده
موضوع مسکن و اجاره بها و موجر و مستاجر و سیاستگذاری های دولت ها از جمله مسایل مبتلا به جامعه کنونی میباشد.این مسئله در دوره پهلوی دوم نیز همواره مطرح بوده است.با توسعه و گسترش روزافزون شهر تهران در دوره پهلوی دوم موضوع مسکن یکی از مهمترین مسائل اجتماعی بود که دولت با آن مواجه بود. افزایش ساخت هزینههای مسکن موجب شده بود تا دولت برای خروج از این بحران سیاستهایی را از قبیل احداث کویها جدید، اعطای تسهیلات بانکی به خریداران، تعیین سقف اجارهبها و غیره را در پیش بگیرد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و باتکیهبر دادههای اسنادی و گزارشهای مطبوعات یومیه در پی پاسخ به این سؤال اساسی است که مهمترین علل افزایش قیمت مسکن در سالهای پایانی رژیم پهلوی چه بود؟ و دولت پهلوی چه اقداماتی برای حل بحران مسکن انجام داده بود؟ و این اقدامات تا چه اندازه در حل این بحران مؤثر واقع شد؟دستاوردهای پژوهش حاکی از آن است که افزایش مهاجرت از روستاها و شهرهای دیگر به تهران، گرانی مصالح و دستمزدهای ساختمانی، نبود یک سیاست مشخص در امر مسکن همراه با شرایط خاص سیاسی کشور سبب شده بود که تهران از حیث مسکن با بحران عجیبی روبرو شود. قیمت املاک افزایش زیادی پیدا کرده بود و عدم انجام معاملات خارجی و زیادشدن پول و کمشدن ارزش آن باعث شده که عدهای به دنبال بورسبازی روی املاک باشند و در نتیجه اجارهبها بهصورت سرسامآوری افزایش پیدا کرد.