بررسی نقش برنامه ریزی شهری در ساخت مجتمع های مسکونی تبریز در مقایسه با سایر عوامل
نویسندگان
1 استادیار موسسه آموزش عالی نبی اکرم (ص)
doi
10.22034/jprd.2022.15043چکیده
همگام با روند رشد شهرنشینی، سیاست تولید مسکن انبوه و احداث مجتمع های مسکونی در قالب الگوی کوتاه و بلندمرتبه به عنوان یکی از راههای پاسخ به نیاز مسکن در زمانهای مختلف، مشابه با سایر نقاط کشور، در شهر تبریز به مرحله اجرا درآمد. اما معماری مجتمعهای مسکونی یکی از مسایل حائز اهمیت دربرنامهریزی شهری است. چرا که شکلگیری ابعاد مختلف آن بازتاب و برآیند شرایط گوناگون است. از دیدگاه برنامهریزی شهری شناخت این عوامل و نقش آنها اهمیت بالایی داشته و ضمن اینکه از اولویتهای مطالعاتی در حوزه برنامهریزی شهری محسوب میشود در سیاستگذاری درست جهت توسعه شهرهای مطلوب و پایدار نیز موثر میباشد. در این مقاله ضمن مشخص نمودن این عوامل اعم از اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی، سیاسی، شهرسازی و محیطی، از برنامهریزان شهری، شهرسازان و متخصصان معماری خواسته شده است تا اهمیت هریک از ملاحظات مذکور را در شکلگیری ابعاد معماری مجتمعهای مسکونی مشخص نمایند. در ادامه با بکارگیری روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، نقش عوامل مذکور در طراحی پلان، نما، سازه و مصالح، مکانیابی، فرم و جهتگیری مجتمعهای مسکونی شهر تبریز رتبهبندی شده است. نتایج حاصل نشان میدهد در بین ابعاد مختلف، عوامل اقتصادی، سیاسی و اجتماعی به مراتب بیشتر از ملاحظات شهرسازی، محیطی و فرهنگی در معماری و ساخت مجتمعهای مسکونی موثر بوده و تا حدودی از سایر ابعاد مسکن غفلت شده است. طوریکه ملاحظات اقتصادی بیشترین وزن را دارد.
