نقد و بررسی علم ائمه به قرآن در اندیشه ناصر القفاری با تأکید بر منابع فریقین
نویسندگان
1 استادیار دانشکده فرهنگ و زندگی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 استاد همکار دانشگاه المصطفی
3 گروه معارف اسلامی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
doi
10.22034/kalam.2025.937.1099چکیده
یکی از کتابهایی که در سالهای اخیر در نقد عقاید شیعه نگاشته شده، کتاب «اصول مذهب الشیعه الامامیه الاثنی عشریه» نوشته ناصر بن عبدالله بن علی القفاری است که متأثر از دیدگاههای سلفی گری و وهابیت به نگارش در آمده است. در این کتاب باورهای امامیه، از جمله علم امام نسبت به قرآن و فروعات آن چون قیّمیت، انحصار علم به قرآن برای ائمه(ع) و تخصیص و نسخ قرآن به وسیله سخن ایشان مورد تحریف و هجمه واقع شده است. در این نوشتار در پردازش اطلاعات با روش توصیفی و تحلیلی و در جمعآوری آن با روش کتابخانهای و با استفاده از فیشبرداری با توجه به منابع فریقین به تحلیل و بررسی شبهات ایشان در این زمینه و نقد آن پرداخته شده است. در نتیجه بیاساس بودن شبهات و اشکالات قفاری و اعلمیت امام علی (ع) در علم به قرآن اثبات میشود که فهم قرآن منحصر به ائمه(ع) نبوده و نیز تخصیص قرآن به وسیله سخن ائمه موجب انکار خاتمیت یا تغییر شریعت نمیگردد.