مدل کنترل راهبردی صنعت نیروگاهی

نویسندگان

1 دانشگاه دانش البرز

2 دانشگاه مازندران

3 دانشگاه اصفهان

4 دانشگاه پیام نور

doi
100/jiams.2025.8931.7800
چکیده

پژوهش حاضر با مرور مطالعات پیشین در حوزه کنترل راهبردی و شناسایی شکاف‌های پژوهشی، درصدد توسعه مدلی جامع و بومی برای کنترل راهبردی در صنعت نیروگاهی است. این مدل، بر اساس چارچوب نظری سایمونز و اصول پایه‌ای آن طراحی شده و با به‌روزرسانی و اضافه کردن مولفه‌های جدید، به نحوی گسترش یافته که بتواند به نیازها و چالش‌های ویژه صنعت نیروگاهی پاسخ دهد. در این راستا، هدف پژوهش نه تنها تکمیل مدل سایمونز بلکه پرداختن به محدودیت‌ها و کاستی‌های موجود در ادبیات پیشین است تا چارچوبی جامع‌تر، با قابلیت پوشش بیشتر مولفه‌های مختلف کنترل راهبردی در صنعت نیروگاهی، ارائه دهد. به طوری که مولفه های سیزده گانه کنترل بینشی، کنترل فرهنگی، کنترل رهبری، کنترل سیاسی، کنترل مفروضات استراتژی، کنترل ساختاری، کنترل ذینفعان برون سازمانی، کنترل آینده محور،کنترل فرایندی، کنترل شخص ثالث، کنترل منابع، کنترل پروژه، و کنترل اجرای استراتژی ها در این پژوهش به عنوان مولفه های کنترل راهبردی در صنعت نیروگاهی شناسایی شدند. علاوه بر این، تلاش شده مدل ارائه شده به گونه ای طراحی شود که بتواند به عنوان ابزاری کاربردی برای مدیران و تصمیم‌گیران این حوزه به کار گرفته شود.