فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

«تصحیح سیاقی» روشی قابل استفاده در تصحیح متون کهن (نسخه‌های خطی) است. این روش در کنار روش‌های متداول دیگر همچون تصحیح اساس‌محور( اخباری)، قیاسی( دستوری) إلتقاطی( اجتهادی) و تلفیق آنها، می‌تواند بهره دهی کند و از کارایی لازم برخوردار است. پژوهش بنیادی حاضر به شیوۀ کتابخانه‌ای و با رویکرد کیفی، «تصحیح سیاقی» را همچون دیگر روشهای تصحیح، در قامت شیوه‌ای مؤثّر و کارامد، مورد شناسایی و بررسی قرار می‌دهد و در جهت توسعۀ نظریه تصحیح متن، به بررسی «سیاق» و نقش آن در خوانش صحیح متن تاریخی می‌پردازد. از این پژوهش، به دست می‌آید که تسلّط بر سیاق متن به شناسایی آسیب‌ها، رفع نارسایی‌ها و مشکلات و بهبود و بازسازی خطاها و افتادگی‌ها و إحیای متن می‌انجامد. نام‌گذاری تاریخی (به پیروی از گذشتگان)، تعریف منطقی و علمی، روامندی و کارایی روشی و روشن‌شدن مفاهیم و متون مبهم با توجه به زمینه متن، از مزیّت‌های تصحیح سیاقی است. در تصحیح سیاقی به گونه‌های زبانی توجه می‌شود و دستور تاریخی زبان، معیار پژوهنده است. همچنین علاوه بر سبک عمومی دورۀ مورد پژوهش، سبک خاص نویسنده نیز در سایر آثار او، مورد بررسی و خوانش قرار می‌گیرد. بدین سان «تصحیح سیاقی» به عنوان روشی بدیع و مؤثر‌، به محققان و مصحِّحان ادبی، قابلیت جدیدی برای خوانش صحیح و بازسازی متن تاریخی می‌دهد.