فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این مقاله یک تکنیک باز-سنتز مبتنی بر جایگزینی منطقی محلی به‌منظور کاهش نرخ خطای نرم مدارهای ترکیبی ارائه شده است. روش پیشنهادی راه‌کار خلاقانه‌ای را جهت افزایش احتمال پوشش منطقی مدار تحت خطای نرم و با در نظر گرفتن محدودیت مساحت فراهم می‌آورد. در این تکنیک، ابتدا زیرمداری از مدار اصلی استخراج می‌شود و به کمک روش Quine–McCluskey (QM) توسعه‌یافته، پیاده‌سازی‌های مختلف از زیرمدار به دست می‌آید. به‌منظور انتخاب بهترین جایگزین از بین مجموعه پیاده‌سازی‌های مختلف زیرمدار با کمترین نرخ خطای نرم، معیار جدید Global Failure Probability (GFP) ارائه شده است. این معیار، با در نظر گرفتن پارامترهای نظیر احتمال ایجاد پالس‌های گذرای خطادار در زیرمدار و احتمال انتشار این پالس‌ها توسط زیرمدار، این امکان را فراهم می‌آورد که پس از تغییر محلی ساختار زیرمدار بتوان به ارزیابی سراسری نرخ خطای نرم ناشی از این تغییر پرداخت. به‌عبارت‌دیگر، معیار ارائه‌شده در هر مرحله از فرآیند بهبود نرخ خطای نرم بدون نیاز به جایگزین نمودن تمام پیاده‌سازی‌های مختلف از زیرمدار در مدار اصلی و محاسبه نرخ خطای نرم کل مدار به ازای هرکدام از آن‌ها، تاثیر هر یک را در نرخ خطای نرم مدار اصلی محاسبه می‌نماید. نتایج حاصل از شبیه‌سازی‌ها بر روی مدارهای محک ISCAS’85 نشان می‌دهد که روش پیشنهادی به‌طور میانگین موجب 17/75% کاهش نرخ خطای نرم به ازای 5/39% سربار مساحت شده است.