ارائه یک روش تقریبگر فازی مرتبه اول و دوم در تعیین بیشینه خطای موجود در تخمین عمق ترکهای سطحی قطعات فلزی از طریق داده های ACFM
نویسندگان
1 دانشگاه گیلان، کارشناسی ارشد
2 دانشگاه گیلان، دکترای برق
doi
چکیده
یکی از مهمترین مسایل مطرح شده در صنعت، تشخیص قطعه معیوب پیش از نتایج مخرب آن است؛ از این رو آزمونهای غیر مخرب متعددی جهت فائق آمدن به این نیاز پدید آمده اند. علیرغم اینکه روشهای بکار گرفته شده در آزمونهای غیرمخرب با دقت مناسبی اقدام به تخمین شکل ترک یا خرابی میکنند، ولی هیچ یک از روشهای مذکور قادر به ارائه میزان دقت یا خطای خود در بازیابی شکل ترک نیستند. تعیین کران بالای خطا نه تنها این امکان را مهیا میسازد تا بیشینه دقت روش اعلام شود، بلکه به این ترتیب قادر خواهیم بود که میزان حجم محاسبات را بر اساس دقت مورد نیاز تعیین کنیم. بنابراین به دلیل توانایی روشهای فازی در توصیف مسائل پیچیده با ماهیت تجربی مانند آزمونهای غیر مخرب، برای دست یابی به هدف اعلام شده در این مقاله، از روشهای فازی مرتبه اول و دوم برای حل مسئله معکوس تخمین عمق ترک سطحی در قطعات فلزی از طریق دادههای حاصل از اندازهگیری میدان ناشی از جریان متناوب و رفع کاستیهای مذکور استفاده شده است. در ادامه پس از معرفی روش مذکور، جهت اثبات برتری آن در قیاس با سایر روشهای رایج و مشخص شدن کاستیها، نتایج شبیهسازیها برای اشکال مختلف ترک بصورت تحلیلی و تجربی گردآوری میشود.