مطالعه تطبیقی مدیریت وضعیت اضطراری مخل بهداشت و سلامت عمومی؛ مطالعه موردی بیماری کرونا (کوید-19)
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی و حقوق عمومی، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
doi
10.22034/thdad.2020.242317چکیده
هر زمان که نظم عمومی یک دولت به جهت اختلال در امنیت، بهداشت و ارایه خدمات عمومی با مخاطره کلی مواجه شود، دولتها از ابزارهایی برای پیشگیری، مدیریت، کاهش و جبران خسارات وارده استفاده میکنند که این ابزارها تحت رژیم وضعیت اضطراری (استثنائی) در سطوح مختلف اعمال میشود. از نمونههای فراگیر اعمال این رژیم حقوقی به اواخر سال 2019 و به جهت شیوع بیماری کوید 19-موسوم به کرونا ویروس برمیگردد. مطابق الگوهای متنوعی که از اِعمال این شرایط وجود دارد ملاحظات متعدد حقوقی از جمله حاکمیت قانون، اصل تناسب، اثربخشی و ... از لحظه ایجاد و اعمال محدودیتها تا زمان مدیریت و رفع بحران وجود دارد. در این مقاله با توجه به ماهیت پاندومی بیماری کرونا و رفتارهای اجتماعی به این سوال پرداخته شده است که «کشورها برای مقابله با بحرانهای ناشی از عوامل مخاطرهآمیز مخل سلامت عمومی بویژه در خصوص بیماری کرونا در راستای برقراری وضعیتهای اضطراری، از کدام الگوها برای استقرار محدودیتها و مجازاتها استفاده کردهاند؟». نتایج این مقاله نشان میدهد که کشورها از سه الگوی محدودیت خفیف، متوسط و قوی بر اساس دو روش قانونگذاری خاص و یا تبعیت از الزامات عمومی استفاده کردهاند.