مدلسازی تاثیر آیندهنگاری راهبردی بر قابلیتهای پویا: نقش تعدیلگر عدم قطعیت محیطی
نویسندگان
1
2
3
doi
چکیده
امروزه به دلیل پیشرفتهای پرشتاب علم و فناوری، تغییر روزافزون نیازها و مطالبات مشتریان، محیط سازمانها بیش از پیش پویا، نامطمئن و پیچیده شده است. در واقع این تغییرات منجر به پیدایش عصری به نام عدم قطعیت شده است. برای مواجهه با این عدم قطعیت و شکلدهی به محیطهای نامطمئن، محققان عموماً موافق هستند که سازمانها به قابلیتهای پویا نیاز دارند. اما مطالعات محدودی در حوزه توسعه این قابلیتها انجام شده است. مقاله حاضر به این شکاف پرداخته و آیندهنگاری راهبردی را بهعنوان پیشنیاز مهمی برای توسعه قابلیتهای پویا، تدوین راهبردها و سیاستهای بلندمدت در شرایط عدم قطعیت محیطی معرفی میکند. این پژوهش از بعد هدف توصیفی،از بعد مخاطب کاربردی و از نظر شیوه گردآوری دادهها، همبستگی است. واحد تحلیل و جامعه آماری در این پژوهش سازمان مدیریت و برنامهریزی استانهای کشور هستند که با روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. دادههای جمعآوری شده با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری و نرمافزار SmartPLS مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش بیانگر آن است که قابلیتهای آیندهنگاری راهبردی نقش بسزایی در ارتقا و بهبود قابلیتهای انعطافپذیری راهبردی، عقلانیت تصمیمگیری و دوسوتوانی دارد. علاوه بر این، نقش تعدیل کنندگی عدم قطعیت محیطی بر رابطه آیندهنگاری راهبردی و قابلیتهای پویای ذکر شده تایید شد و مشخص شد که آیندهنگاری راهبردی بهعنوان پیشینه اساسی قابلیتهای پویا هستند و آیندهنگاری راهبردی یکی از مؤثرترین حوزههای مطالعاتی جهت سیاستگذاری، مقابله با عدم قطعیتها و چالشهای ناشی از آن در سازمانها میباشد.
