اثرات سبک‌های ارتباطی رهبر بر گرایش به پذیرش تغییر: مطالعه ای درباره ارتباط اثربخش درون سازمانی و آمادگی برای تغییر

doi
چکیده

هدف این پژوهش، تعیین اثرات سبک های ارتباطی رهبر بر گرایش به تغییر از طریق متغیرهای درک ارتباط اثربخش درون سازمانی و آمادگی برای تغییر انجام شد. این پژوهش، از بعد هدف، توصیفی- همبستگی و از بعد مخاطب کاربردی است و جامعۀ آماری آن را کارکنان و مدیران شعب بانک رفاه شهر اصفهان با تعداد 374 نفر تشکیل دادند، که با توجه به فرمول کوکران، از میان آن‌ها 270 نفر به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای انتخاب شدند. داده ها، با استفاده از مطالعات آرشیوی و سه پرسشنامه سبک های ارتباطی، ارتباط اثربخش و گرایش به تغییر، گردآوری شد. روایی محتوایی پرسشنامه‌ ها توسط اساتید و خبرگان حوزه‌های مدیریت و رفتار سازمانی؛ و روایی صوری آنها، به وسیله چند تن از اعضای جامعه آماری تایید شد. پایایی پرسشنامه‌ها با اندازه‌گیری ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیات از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری(SEM) در نرم‌افزار (وارپ پی.ال.اس) بهره بردیم. بر اساس نتایج بدست آمده، سبک ارتباطی گیرنده ارتباط، بر ادراک ارتباط اثربخش و آمادگی برای تغییر دارای تاثیر مثبت بود؛ لیکن سبک‌های ارتباطی تهاجمی، منفعل و تهاجمی- منفعل بر درک ارتباط اثربخش و آمادگی برای تغییر تاثیر منفی داشتند. همچنین طبق نتایج حاصل از مدلسازی معادلات ساختاری، نقش میانجی درک ارتباط اثربخش درون سازمانی و آمادگی برای تغییر در رابطه بین سبک‌های ارتباطی رهبر و گرایش به تغییر در سطح اطمینان 99% تایید شد.