ارتباطات مشارکتی، شاخصهای حکمرانی مطلوب و عوامل موثر بر تابآوری در بحران؛ مطالعه موردی سیل لرستان
نویسندگان
1 استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی
2 دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی تهران ایران
doi
10.22034/jcsc.2024.2026955.2742چکیده
هدف از این پژوهش بررسی شاخصهای حکمرانی مطلوب از نگاه کمیسیون اقتصادی، اجتماعی آسیا و اقیانوس آرام و عوامل موثر بر تابآوری در زمان بحران است. بستر مطالعاتی این تحقیق، مطالعه موردی سیل لرستان است که در فروردین سال ۱۳۹۸رخ داد. این پژوهش ضمن بررسی نظری ارتباطات مشارکتی و مرور مفهومی مدلهای تابآوری به شاخصهای حکمرانی مطلوب و نقش آنها در تابآوری میپردازد. روش انجام این پژوهش کیفی است. برای تحقق اهداف پژوهش، پنج گروه کانونی براساس جنسیت، سن، محل سکونت، شغل و گروههای آسیبپذیر و متشکل از افراد سیلزده استان لرستان تشکیل شد. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که میزان تابآوری جامعه با تصمیمات کارآمد، مسئولیتپذیری و پاسخگویی دقیق و شفاف افزایش پیدا میکند. ارتباطات مشارکتی به عنوان ارتباطاتی پویا و افقی در خدمت حل بحران بود اما کمتوجهی به ظرفیت رسانهها در آگاهیبخشی، ضعف ارتباطات بحران از سوی نهادهای رسمی، بیاعتمادی پیشین مردم به نهادهای دولتی و ضعف مولفهها و شاخصهای حکمرانی پیش از وقوع بحران، تاثیر بدی بر میزان تابآوری مردم این مناطق داشته است. این موضوع پس از رخداد سیل نیز به دلیل عدم پاسخگویی و نبود شفافیت و دلایل دیگر تشدید شده است.