طراحی و توسعه یک سیستم هوشمند مکانی-زمانی جهت بهینهسازی اشتراکگذاری سفر با استفاده از الگوریتم ژنتیک
نویسندگان
1 مهندسی نقشه برداری دانشگاه تهران جنوب
2 استادیار گروه مهندسی نقشه برداری دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
doi
10.22119/jte.2021.102546چکیده
در دهههای اخیر با افزایش جمعیت شهرها و رشد اقتصادی، حمل و نقل و ترافیک شهری افزایش چشمگیری یافته است. امروزه، به منظور کاهش ترافیک، راهکار نوینی با نام اشتراکگذاری سفر رایج شده است، که در آن افراد در مسیر سفر خود، با افراد دیگر همسفر شده و با خودداری از تکسرنشینی از حجم ترافیک شهر میکاهند. در مقاله حاضر پس از مطالعهی تحقیقات پیشین در این موضوع، تصمیم به بکارگیری روشی جدید جهت چینش بهینه ترکیب مسافران و کاهش تاکسیهای تکسرنشین گرفته شد. نوآوری بکار رفته در این تحقیق در استفاده از الگوریتم ژنتیک جهت بهینه سازی و در نظر گرفتن یک زمان معطلی تعیین شده توسط هر مسافر می باشد. الگوریتم ژنتیک با کنار هم قراردادن تصادفی مبدا و مقصد مسافران در تاکسیها و اندازهگیری هزینه سفر بین این مبداها و مقصدها، هزینه کل سفر هر تاکسی را محاسبه کرده و در نهایت جواب بهینه که بهترین چینش مبداها و مقصدها در همه تاکسیها است را پیدا می کند. البته در این بین بعضی از تاکسیهای تکسرنشین خاموش شده و مسافران آنها بین بقیه تاکسیها پخش میشوند. در این راستا از مفاهیم «آنالیز شبکه» برای محاسبه هزینهی سفر بین مبداها و مقصدهای مسافران استفاده شد. در نهایت نتایج بدست آمده از اعمال مدل توسعه داده شده بر روی منطقه 6، 7، 11 و 12 شهر تهران و 500 مسافر و 500 تاکسی نشان داد که 258 تاکسی (6/51 درصد) از تاکسیها خاموش شدند که نشان از کارایی مناسب الگوریتم مورد نظر برای کاهش خودروهای تکسرنشین دارد. همچنین 98 تاکسی (6/19 درصد) تاکسیها به صورت 3 مسافره و 62 تاکسی (4/12 درصد) به صورت 2 مسافره تعیین شدند و تنها 82 تاکسی (4/16 درصد) اقدام به جابجایی 1مسافر کردند. به بیان دیگر، 4/16 درصد مسافران به صورت تکی سفر کرده و 6/83 درصد مسافران به صورت اشتراکی سفر کردهاند که نشان از موفقیتآمیز بودن روش توسعه داده می باشد.