تهیه نقشه فرسایش آبکندی با استفاده از فنون سنجش از دور (مطالعه موردی :منطقه لامرد استان فارس(
نویسندگان
1 استاد دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران
2 دانشیار گروه مدیریت مناطق بیابانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز
3 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه یزد
4 استادیار گروه علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
5 کارشناس ارشد علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشگاه هرمزگان
doi
چکیده
یکی از نیازهای تحقیقاتی برای اجرای اصول آبخیزداری و حفاظت خاک، شناسایی مناطق دارای خطر بالای فرسایش و تهیه نقشه رخسارههای فرسایشی از جمله آبکندها میباشد. یکی از شیوههای قابل اجرا برای تهیه نقشه فرسایش خاک با استفاده از سنجش از دور، استفاده از قابلیتهای توانمند الگوریتمهای طبقهبندی تصاویر ماهوارهای است. طبیعت پیچیده فرسایش آبکندی و نواحی مجاورآن (ناهمگنی) ثابت کردهاست که تهیه نقشه فرسایش آبکندی به وسیله روشهای پارامتریک مبتنی بر پیکسل متداول، در طبقهبندی تصاویر ماهوارهای چالش برانگیز است. در این پژوهش تلاش شده تا با مقایسه روشهای مختلف طبقهبندی مبتنی بر پیکسل بهترین و مناسبترین روش به منظور تهیه دقیقتر نقشه فرسایش آبکندی دشت لامرد انتخاب شود. در این راستا تصاویر سنجنده IRS منطقه لامرد با این روشهای مبتنی بر پیکسل - حداکثر احتمال و ماشین بردار پشتیبان- طبقهبندی شد. نتایج تحقیق نشان داد که روش طبقهبندی ماشین بردار پشتیبان نقشه را با دقت و صحت بالاتری (شاخص کاپا 63/0) نسبت به روش حداکثر احتمال (شاخص کاپا 54/0) تولید کرده است و برای مطالعات آینده تهیه نقشه فرسایش آبکندی در منطقه مورد مطالعه پیشنهاد میشود. یکی از مهمترین دلایل این برتری این است که ماشین بردار پشتیبان یک طبقهبندیکننده غیرپارامتریک است و تنها از بردارهای پشتیبان، که در محدودهی همپوشانی (مرز) کلاسها، قرار میگیرند استفاده میکند و متاثر از واریانس داخلی کلاسها نیست، بعلاوه تفکیک پذیری کلاسها را با استفاده از تغییر شکلهای مختلف افزایش میدهد.