تخمین ناهمواری روسازی بر اساس خرابیهای سطحی با استفاده از شبکه عصبی (مطالعه موردی: محورهای شریانی ایران)
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده عمران، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
2 دانشکده عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
doi
10.22119/jte.2021.92676چکیده
امروزه راهها به عنوان سرمایههای هر کشور تلقی میشوند لذا جهت حفظ و نگهداری آنها به یک مکانیزم مشخص احتیاج است. در همین راستا سیستم مدیریت روسازی ابزاری هدفمند برای تصمیمگیری و یافتن استراتژی موثر و اقتصادی، جهت ارزیابی، ترمیم، تعمیر و نگهداری روسازیها در سطحی قابل قبول میباشد. جهت اجرای این سیستم اطلاع دقیق از شاخصهای ارزیابی روسازی امری حیاتی است. هدف از این پژوهش شناخت تاثیر خرابیهای سطحی بر ناهمواری روسازی و ایجاد رابطه همبستگی جهت تخمین شاخص بینالملی ناهمواری (IRI) و نرخ رشد ناهمواری میباشد. بر این اساس با استفاده از دستگاه تشخیص خودکار خرابیهای روسازی (LCMS)، شاخص ناهمواری و خرابیهای سطحی روسازی در قطعات 10 متری به صورت پیوسته و با رزولوشن 1 میلیمتر در تعدادی از محورهای شریانی کشور ارزیابی شد. پس از تحلیل اولیه خروجیهای دستگاه LCMS، خرابیهای سطحی با تاثیر بالاتر بر شاخص ناهمواری شناسایی شد و سپس با استفاده از روششبکه عصبی مصنوعی رابطه همبستگی میان شاخص ناهمواری و خرابیهای سطحی برقرار شد که در این رابطه، ضریب (R2) برابر70/0 است. این پژوهش، منجر به شناخت خرابیهای سطحی موثر بر شاخص IRI میشود و همچنین استفاده از مدل ارائه شده یک روش کم هزینه برای متولیان راه برای تخمین شاخص ناهمواری و نرخ رشد ناهمواری بر اساس خرابیهای سطحی در سطح شبکه است که میتواند موجب شناخت روند اضمحلال و سیاستها و اقدامات تعمیر و نگهداری شود.