اثرات نانوذرات سلنیوم، سلنومتیونین و سلنیت سدیم جیره بر شاخصهای رشد، وضعیت ضد اکسایشی و هورمونهای تیروئیدی ماهی قزلآلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss)
نویسندگان
1 گروه بهداشت و کنترل کیفی مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری
2 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری
3 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری
4 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری
5 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری
doi
10.22124/janb.2023.25742.1220چکیده
این مطالعه برای ارزیابی اثر منابع مختلف سلنیوم بر شاخص های رشد، فعالیت آنزیم های ضد اکسایشی و هورمونهای تیروئیدی در ماهی قزلآلای رنگینکمان انجام شد. سلنیوم آلی (سلنومتیونین)، سلنیوم معدنی (سلنیت سدیم) و نانوسلنیوم هر کدام به مقدار 3/0 میلیگرم در کیلوگرم به جیره غذایی پایه اضافه شد. ماهیان با وزن متوسط 70/1 ± 25/29 گرم به مدت 8 هفته با جیرههای آزمایشی تغذیه شدند. نتایج نشان داد که نانوذره سلنیوم در مقایسه با شکلهای آلی و معدنی بر شاخصهای رشد تأثیر معنیداری نداشته است (05/0<p). فعالیت آنزیمهای سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز سرم در تیمارهای تغذیه شده با اشکال مختلف سلنیوم در مقایسه با شاهد به طور معنی دار بیشتر بود (05/0>p). سطح مالون دیآلدهید در ماهیان تغذیه شده با جیره سلنیت سدیم بهطور معنی دار نسبت به دیگر تیمارها کمتر بود (05/0>p). میزان هورمون تری یدوتیرونین در تیمارهای سلنومتیونین و نانوذره سلنیوم در مقایسه با شاهد بهطور معنیدار بیشتر بود (05/0>p). هورمون تیروکسین در ماهیان تغذیه شده با اشکال مختلف سلنیوم و شاهد اختلاف معنی دار نداشت (05/0<p). به طورکلی می توان گفت استفاده از منابع آلی، معدنی و نانوسلنیوم با غلظت 3/0 میلی گرم در کیلوگرم غذا موجب تقویت وضعیت ضد اکسایشی بچه ماهیان قزلآلای رنگینکمان شده و همچنین با سوخت و ساز هورمون ترییدوتیرونین، باعث بهبود عملکرد غده تیروئید در ماهی می شود.