رهیافتی نو در اثبات تأثیر مراتب وجودی امام بر حکم علم و فعل ایشان (پاسخی حدیثی به چالش تنافی فعل و علم امام به شهادت)
نویسندگان
1 دانشیار و عضو هیإت علمی گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه حضرت معصومه سلام الله علیها، قم، ایران
2 استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم، مرکز فقهی ائمه اطهار (ع)
doi
10.22034/kalam.2024.563چکیده
چگونگی رابطه علم و فعل امام از مسائل مهم اعتقادی شیعه است. روایات تاریخی در مواردی(مانند علم برخی ائمه به چگونگی شهادت و در معرض قرار گرفتن برای شهادت) تنافی ظاهری فعل ایشان با برخی احکام مسلّم اسلامی (مانند حرمت قتل نفس) را نتیجه میدهد. عدم جامعیت پژوهشهای موجود برای برونرفت از این تنافی و مخالفت با برخی اصول مسلّم اعتقادی و فقهی شیعه، دستیابی به نظریه صحیح در موضوع مذکور را ضروری میسازد. تحقیق حاضر برپایه روش توصیفیـ تحلیلی مبتنی بر روایات شیعی در تلاش است براساس رابطه میان مراتب وجودی و علم و فعل امام، تنافی فوقالذکر را رفع نماید. یافتهها نشان میدهد که حل تنافی مذکور به کشف کیفیت تأثیر مراتب وجودی امام بر حکم مترتب بر علم و فعل امام وابسته است. برخلاف اقرار عدّهای که قیام امام حسین(ع) را صرفا بر اساس علم مرتبه نوری و الهی میدانند، صحیح این است که این علم به طرق عادی نیز ثابت شده است، لکن نمیتوان توجیهی را که برای اقدام برخی امامان به شهادت گفته شده است، نسبت به اقدام امام حسین(ع) بیان نمود، یعنی فعل امام از جهت الهی متعلَّق تکلیف نیست و از جهت بشری متعلَّق تکلیف است.