مقایسه و اثربخشی فرزند پروری مبتنی بر نظریه انتخاب و فرزند پروری مبتنی بر طرح واره درمانی بر تنظیم هیجان و مسئولیت پذیری مادران شهر اصفهان
نویسندگان
1 دکتری روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 دانشیار، روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی شهرکرد، شهرکرد، ایران.
doi
10.22067/tpccp.2025.90146.1702چکیده
هدف: این مطالعه به مقایسه اثربخشی دو روش مداخلهای پرداخت.روش: نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون-پیگیری یکماهه با گروه گواه و تخصیص تصادفی، بجامعه آماری مادران دارای فرزند ۶-۱۲ ساله ساکن اصفهان در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود که با روش نمونهگیری داوطلبانه هدفمند و بر اساس ملاکهای ورود (نداشتن سابقه اختلالات روانپزشکی، سطح تحصیلات دیپلم به بالا) انتخاب شدند. پس از غربالگری اولیه با مقیاس فرزندپروری دریسکول و پیانتا، ۳۰ نفر که نمره پایینتری کسب کرده بودند، بهصورت تصادفی در سه گروه (هر گروه ۱۰ نفر) جایگزین شدند. پروتکل نظریه انتخاب بر اساس الگوی چهارعاملی گلاسر (نیازها، دنیای مطلوب، رفتار کلی و ارزیابی) و پروتکل طرحواره درمانی با تأکید بر طرحوارههای ناسازگار اولیه در حوزههای بریدگی/طرد و محدودیتهای مختل طراحی و جلسات بهصورت هفتگی با رعایت پروتکلهای اخلاقی برگزار گردید. برای کنترل سوگیریها، آزمونگران از اهداف پژوهش بیاطلاع بودند و تحلیلها با نرمافزار SPSS-23 انجام شد.یافته ها: تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد هر دو مداخله در بهبود تنظیم هیجان (با اندازه اثر ۰.۷۲ برای نظریه انتخاب و ۰.۷۵ برای طرحواره درمانی) مؤثر بودند (۰.۰۰۱p>) در حوزه مسئولیتپذیری، طرحواره درمانی با میانگین ۸۹±۳.۲ نسبت به نظریه انتخاب (۸۱±۲.۸) برتری آماری معناداری نشان داد (۰.۰۵p> ). نتایج پیگیری نیز حاکی از پایداری اثرات بود (۰.۸۵r=) بود.نتیجه: بهکارگیری طرحواره درمانی در مداخلات فرزندپروری بهویژه برای مادران با مسئولیتپذیری پایین پیشنهاد میشود. پیشنهاد میگردد مطالعات آتی با نمونهگیری تصادفی خوشهای، دوره پیگیری طولانیتر و در نظر گرفتن متغیرهای واسطهای مانند ویژگیهای شخصیتی انجام پذیرد.