پیدایش سازمان برنامه: چرخش از ملیگرایی سیاسی به ملیگرایی اقتصادی در ایران
نویسندگان
1 دکتری جامعه شناسی
2 دانشیار جامعه شناسی دانشگاه تربیت مدرس
3 امیر حاجی رضا طهرانی، دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس؛
doi
10.22034/jcsc.2023.2004645.2664چکیده
برآمدن تکنوکراتها پس از کودتای ۲۸ مرداد نشانگرِ انتقالی از ملیگرایی سیاسی حول جنبش ملیکردن نفت به شکل جدیدی از ملیگرایی اقتصادی بود. این گذار بیش از همه بهسبب تحولات اقتصادی-سیاسی جهانی پس از جنگ دوم بینالملل رخ داد و وامدارِ فهم جدیدی از مفهوم اقتصاد بود که در برنامههایِ توسعه جهان سوم بهکار افتاد و خبرگانِ تکنوکرات را بهعنوان بازیگرانی کلیدی وارد موضوع حکمرانی کرد. حرکت ایران بهسوی توسعه در وضعیت «عقبمانده» اقتصادی و اجتماعیِ بهجا مانده از جنگ آغاز شد. دولت ملیگرای مصدق بهدنبال پسگیری حق حاکمیت ملی و دریافت درآمدهای بیشتر نفتی برای غلبه بر این اوضاع و بهپیشتوانه جنبشهای مردمی وارد مجادلهای سیاسی با دولت بریتانیا شد. این درگیری سرانجام با کودتای آمریکا/بریتانیایی به سرنگونی دولت مصدق انجامید. باری، موازی با جنبش سیاسی مصدق، گروهی از تکنوکراتها به رهبری ابوالحسن ابتهاج با چشماندازی متفاوت وارد دمودستگاه دولت شدند. آنها باور داشتند درآمدهای نفتی برای خروج از عقبماندگی بایستی مبتنی بر رشد اقتصادی و برنامهریزی توسعه باشد و به این منظور نیاز به دریافت کمکهای مالی و فنی از سازمانهای بینالمللی توسعه است. تثبیت این نگرش به معنای آغاز فرمانروایی ملیگرایی اقتصادی در ایران بود که از ۱۳۳۲ چراغ راه هدایت اقتصادی و عمرانی ایران شد. این تحلیل تاریخی بر بزنگاهی متمرکز است که تعامل عوامل فنی-سیاسی مسیر سلطهیافتن خبرگان بر فرآیند توسعه با محوریت برنامهریزی دولتی در ایران را شکل دادند و فهمی دقیقتر از چگونگی تحول گسترده اقتصادی-اجتماعی ایران که منجر به شکلگیری یک چهره جدید از جامعه ایران، از دهه ۱۳۳۰ بهبعد، بهدست میدهد.