اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شرم از خود و ناگویی هیجانی در زنان متقاضی طلاق
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه مشاوره، موسسه آموزش عالی حکمت رضوی، مشهد، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه بینالمللی امام رضا، مشهد، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22067/tpccp.2025.88147.1651چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شرم از خود و ناگویی هیجانی در زنان متقاضی طلاق بود.روش: در این پژوهش از طرح تجربی تک موردی از نوع خط پایۀ چندگانۀ ناهمزمان استفاده شد. جامعه پژوهش شامل کلیه زنان متقاضی طلاق بود که در سه ماهه اول سال 1402 به مرکز مشاوره اندیشه و احساس شهر مشهد مراجعه کرده بودند. از بین افراد مراجعهکننده تعداد 3 نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس مبتنی بر هدف و بر اساس داوطلب بودن آزمودنیها بهعنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنیها در طول خط پایه و درمان به پرسشنامههای شرم درونی شده کوک و ناگویی هیجانی تورنتو پاسخ دادند. دادهها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند.یافتهها: نتایج بررسی نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است بهصورت معناداری بر شرم از خود و ناگویی هیجانی در زنان متقاضی طلاق تأثیر بگذارد و سبب بهبود آنها شود (P<0/05). بنابراین، میتوان از این رویکرد در جلسات درمانی زنان متقاضی طلاق استفاده کرد.نتیجه: یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است؛ از طریق ایجاد انعطافپذیری روانشناختی، پذیرش، خودشفقتی و خودمهربانی، ذهنآگاهی و کاهش اجتناب تجربهای بر شرم از خود و ناگویی هیجانی زنان متقاضی طلاق موثر واقع شود و آنها را کاهش دهد. در نتیجه میتوان از درمان مذکور ( با در نظر گرفتن شرایط خاص هر مراجع و همچنین ملاکهای ورود و خروج مطرح شده در این پژوهش)، در جهت تقویت انعطافپذیری روانشناختی، پذیرش، خودشفقتی و خودمهربانی، ذهنآگاهی و کاهش اجتناب تجربهای برای کمک به زنان با مسائل و مشکلات مشابه کمک گرفت.
