بررسی تاثیر مشاوره مبتنی بر طراحی زندگی بر اشتغالپذیری ادراکشده دانشجویان کارشناسی: یک مطالعه ترکیبی
نویسندگان
1 دکتری مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان. اصفهان. ایران
3 استادیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22067/tpccp.2025.89178.1677چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مشاوره طراحی زندگی بر اشتغالپذیری ادراکشده دانشجویان کارشناسی انجام شد.روش: جامعه این پژوهش کلیه دانشجویان کارشناسی دانشگاه اصفهان بودند که از بین آنها 3 نفر با روش نمونهگیری غیراحتمالی هدفمند انتخاب شدند. طرح این پژوهش، ترکیبیِ گنجانده از نوع مدل آزمایشی بود. در این مدل اولویت با روش آزمایشی است و مجموعه دادههای کیفی در درون این روش قرار میگیرند. طرح مورد استفاده در بخش کمی، طرح تجربی تک موردی از نوع A-B با پیگیری و ابزار مورد استفاده در این بخش، مقیاس اشتغالپذیری ادراکشده بود. جلسات مشاوره پس از ترسیم خط پایه برگزار شد. یافتهها: نتایج این پژوهش، که با بررسی شاخصهای تحلیل دیداری درون موقعیتی و بین موقعیتی و همچنین از طریق مقایسه پاسخ های هر شرکتکننده به سوالات کیفی قبل و بعد از مداخله انجام شد، نشان داد اگرچه اشتغالپذیری ادراک شده دانشجویان تغییر قابل توجهی نداشت اما تحلیلهای حاصل از دادههای کیفی نشان داد که این روش بر برداشت دانشجویان از خودشان تاثیر داشته است. نتیجهگیری: بنابر نتایج، مشاوره طراحی زندگی، به جای تاثیرگذاری بر اشتغال پذیری دانشجویان توانسته است زمینههای لازم را برای اشتغالپذیری آنان فراهم سازد. با فراهم آمدن این زمینه انتظار میرود که افراد در طول زمان به اشتغالپذیری برسند. بنابراین دانشجویان، مشاورین و متولیان اشتغالپذیری در دانشگاهها میتوانند از این روش زمینه ساز استفاده بنمایند.