اثربخشی مداخله بخشودگی بر تمایل به جبران و انگیزههای بینفردی مرتبط با خطاکاری زنان درگیر طلاق عاطفی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
3 دانش آموختهی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
4 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور. تهران
doi
10.22067/tpccp.2025.80070.1425چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله بخشودگی بر تمایل به جبران و انگیزههای بینفردی مرتبط با خطاکاری زنان درگیر طلاق عاطفی انجام شد.روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام زنان درگیر طلاق عاطفی بود که در سال 1400-1399 جهت دریافت خدمات مشاوره خانواده به کلینیکهای دارای مجوز از سازمان بهزیستی شهر اصفهان مراجعه کردند. با روش نمونهگیری هدفمند در دسترس 40 زن بهعنوان نمونه انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش مداخله بخشودگی را در هشت جلسه طی دو ماه دریافت کرد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن و انگیزههای بینفردی مرتبط با خطاکاری مککالو و همکاران استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد مداخله بخشودگی بر تمایل به جبران، انتقامجویی و دوری گزینی زنان درگیر طلاق عاطفی، مؤثر است. همچنین مداخله بخشودگی بر مؤلفه انتقام جویی مؤثرتر بود. بحث و نتیجهگیری: براساس نتایج حاصل از این پژوهش میتوان از مداخله بخشودگی بهعنوان راهکاری مؤثر برای بهبود عملکرد روانی زوجین درگیر طلاق عاطفی در مراکز مشاوره خانواده، کلینکهای تخصصی و مراکز آموزشی پیش از ازدواج بهره برد.
