مقایسه اثربخشی درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی براحساس تنهایی و طلاق عاطفی زنان نابارور
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه ازاد اسلامی، مشهد، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد کاشمر، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشمر، ایران
doi
10.22067/tpccp.2024.86170.1613چکیده
چکیدههدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی بر احساس تنهایی و طلاق عاطفی زنان نابارور انجام پذیرفت. روش پژوهش: روش پژوهش نیمه آزمایشی بود که با دو گروه آزمایش، طرح پیشآزمون – پسآزمون و یک گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری، شامل کلیه زنان متاهلی بود که دچار مشکل ناباروری بودند و به مرکز ناباروری میلاد مشهد در زمستان 1400 مراجعه کرده بودند. 45 نفر به صورت دردسترس انتخاب شدند و در 3گروه 15 نفری به روش تصادفی جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه احساس تنهایی (UCLA) و پرسشنامه طلاق عاطفی (EDS) در پیشآزمون پاسخ دادند. سپس گروههای آزمایش در هشت جلسه 90 دقیقهای، با درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی اجرا شد. گروه کنترل هیچ مداخلهای را دریافت نکردند. بعد از اتمام جلسات پسآزمون اجرا شد. دادهها با استفاده نرمافزار 26spss- و روش تحلیل واریانس مکرر بررسی شدند.یافتهها: تحقیق نشان داد که در مراحل پسآزمون و پیگیری بین گروههای آزمایش، درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی با گروه کنترل تفاوت معنادار وجود دارد(001/0< P). نتایج نشان داد اثربخشی رویکرد طرحواره درمانی نسبت به هیجانمدار تأثیر بیشتری براحساس تنهایی و طلاق عاطفی زنان داشته است.