پدیدار شناسی ناامنی و سنخ بندی زنان حاشیه نشین از مساله امنیت

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی گرایش مسائل اجتماعی ایران. دانشگاه پیام نور. تهران. ایران ؛

2 . استاد تمام گروه جامعه شناسی. دانشگاه پیام نور. تهران. ایران

3 دانشیار گروه علوم اجتماعی. دانشگاه پیام نور . تهران. ایران

4 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22034/jcsc.2023.1990616.2642
چکیده

دامنه ی وسیع مسایل، مشکلات و آسیب های اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی در محله حاشیه نشین «مرتضی گرد» اهمیت مطالعه پدیده ی امنیت زنان و بازنمایی تجربه‌های ناامنی آنها را در این منقطه حاشیه ای ضروری می سازد. واکاوی روایت‌های این زنان حاشیه نشین از مساله ناامنی و صورت بندی و سنخ شناسی مواجهه آنان با مقوله ناامنی،محور موضوعی مطالعه حاضر بوده است. ا در برابر این مساله چند دسته از زنان حاشیه نشین را می توان سنخ شناسی نمود. نمونه‌های پژوهش حاضر، بر اساس نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و محقق با 29 نفر از زنان 16 تا 65 سال و دارای تجربه زیسته حاشیه نشینی، مصاحبه‌های عمیق و نیمه ساختاریافته انجام داده است. یافته ها حاکی از آن است که زنان مرتضی گرد ناامنی را در مضامینی شامل: در معرض آسیب های اجتماعی بودن، به مثابه نگرانی و به مثابه فقدان و کمبود امکانات معنا نموده اند.همچنین در مساله مواجهه با ناامنی، سنخ های متنوعی از بانوان حاشیه نشین شامل: زنان مطالبه گر امنیت ، زنان تاب آور، زنان ناامن انگار، زنان مترصد فرار، زنان قربانی ناامنی و زنان ناامن ساز شناسایی شدند .

کلیدواژه‌ها