فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از راهکارهای کاهش ترک­ها در روکش های آسفالتی استفاده از میان­لایه­های جاذب تنش است که مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. اما در اجرای میان­لایه­های جاذب تنش نیز باید مواردی از جمله چسبندگی درست بین میان­لایه و لایه روسازی قدیمی رعایت گردد تا خرابی­های دیگری مانند ترک­های هلالی در روکش ایجاد نگردد و عمر روسازی جدید افزایش یابد. در این مقاله چسبندگی بین میان­لایه جاذب تنش ماسه آسفالت و لایه­ بتن غلتکی مورد بررسی قرار گرفت. به همین دلیل عواملی مانند نوع اندود سطحی، مقدار اندود سطحی مورد استفاده و دمای لایه­ زیرین که در اجرای میان لایه اهمیت دارند در این پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفت. چهار نوع قیر متفاوت شامل قیر 70/60، قیر 70/60 اصلاح شده با پودر لاستیک، قیر امولسیونی CSS و قیر امولسیونی  CRS به منظور تعیین قیر مناسب برای اندود سطحی انتخاب گردید و هرکدام به میزان 200، 400 و 600 گرم بر مترمربع بر روی سطح بتن غلتکی اجرا گردید. همچنین برای تعیین دمای مناسب پخش اندود سطحی، دمای لایه­ بتن غلتکی 0 و 25 و 60 درجه­ سانتی‌گراد در نظر گرفته شد. آزمایش مقاومت چسبندگی بین لایه­ای با استفاده از دستگاه ال پی دی اس و بر روی نمونه­های استوانه ای انجام گرفت. بر این اساس مشخص گردید که عواملی چون ویسکوزیته اندود سطحی و مدت زمان شکست قیر امولسیونی تاثیر زیادی بر روی میزان چسبندگی بین لایه­ای دارند. نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از قیر 70/60 و قیر 70/60 اصلاح شده با پودر لاستیک در دماهای بالاتر چسبندگی مناسب­تری ایجاد می کند در حالی که افزایش دمای روسازی برای قیرهای امولسیونی لزوما نتایج مطلوبی را در پی نخواهد داشت.  همچنین در دماهای بسیار پایین سطح روسازی، استفاده از قیرهای امولسیونی با مقدار کمتر توصیه می گردد؛ در شرایطی که در این دما  استفاده از قیرهای خالص و اصلاح شده با مقدار بالاتر موجب افزایش چسبندگی می­شود.