ستی و بازتاب آن در ادب فارسی
نویسندگان
doi
10.22067/jls.v41i1.13182چکیده
چکیده ستی واژهای است سانسکریت به معنی عفیف و پاکدامن و در اصطلاح به معنی زنی است که طیّ آداب خاصّی خود را در فراق همسر درگذشتهاش میسوزاند و به معنی خود این مراسم نیز به کار رفته است. سابقه شکلگیری آن به 1000 تا 500 سال پیش از میلاد برمیگردد و در سال 1829 ممنوع اعلام شد. شاعران پارسی زبان به ویژه آنان که در دیار هند میزیستند، از این سنت هندویی استفاده کرده و منظومههایی سوزناک و پراحساس آفریدهاند. در این مقاله آیین ستی و بازتاب آن در ادبیات فارسی مورد بررسی قرار میگیرد.
