نقش حساسیت به پاداش و بینش شناختی در بهبودی از اختلال دوقطبی نوع یک با نقش میانجی حافظهیکاری
نویسندگان
1 استاد، گروه روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 استاد، گروه روان شناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 دانشجو دکتری روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22067/tpccp.2022.74700.1242چکیده
هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش حساسیت به پاداش و بینش شناختی در بهبودی از اختلال دوقطبی نوع یک با نقش میانجی حافظهی کاری است.روش: این مطالعهی مقطعی با روش نمونهگیری در دسترس روی 126 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک در فاز شیدایی که به مطبهای روانپزشکی مراجعه کرده بودند، انجام شد. افراد نمونه 30 روز پس از پر کردن پرسشنامهها و سنجش اولیه، موردسنجش مجدد شدت مانیا قرار گرفتند. دادهها با مدل معادلات ساختاری و با نرمافزار Smartpls-3 تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان میدهند حساسیت به پاداش بر بهبودی از اختلال و حافظهی کاری تأثیر معنیدار و منفی دارد. همچنین حافظهی کاری بر بهبودی از اختلال تأثیر معنیدار و مثبت دارد. بینش شناختی بر حافظهی کاری و بهبود از اختلال تأثیر معنیدار ندارد.