تجربه افشاء بیماری در بین مبتلایان به اچآیوی/ایدز (مطالعهای کیفی در شهر تهران)
نویسندگان
1 استادمرکز تحقیقات مدلسازی در سالمت، پژوهشکده آینده پژوهی در سالمت، دانشگاه علوم پزشکی کرمان
2 دانشیار جامعه شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 دانشیار جامعه شناسی ، دانشکده علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری جامعه شناسی فرهنگی ،دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22034/jcsc.2020.110960.1948چکیده
اچآیوی/ایدز به عنوان مسالهای چندوجهی دارای پیامدهای زیستی، اجتماعی و روانی است که زندگی فردی و اجتماعی مبتلایان را تحت تاثیر قرار میدهد. این بیماری با قرار گرفتن در کانون روابط اجتماعی فرد، تعاملات او را دستخوش تغییرات اساسی میکند. یکی از جنبههای کمتر دیده شدۀ این بیماری که در تحقیقات مرتبط نیز مورد غفلت قرار گرفته است،افشاء می-باشد. تحقیق حاضر به بررسی این موضوع در بین زنان مبتلا در شهر تهران پرداخته است. روش تحقیق مورد استفاده به صورت کیفی تحلیل مضمونی و ابزار گردآوری اطلاعات مصاحبه نیمه ساختیافته بوده است. روش نمونهگیری به صورت هدفمند و جامعه پژوهشی 18 نفر بوده که تا زمان اشباع نظری با رضایت آگاهانه و اصول اخلاقی رازداری انتخاب شده و به سوالات پاسخ دادهاند. زمان گردآوری اطلاعات بهار و تابستان 1398 بوده است. براساس یافتهها در ذیل تجربهی مفهوم افشاء، چهار مضمون اصلی و هشت مضمون فرعی بهدست آمده است. مضامین اصلی شامل«مرزبندی افشاء»، «ترس از افشاء»، «مدیریت افشاء» و «ناسازه افشاء» میباشد و مضامین فرعی دربردارنده«دوگانه بیمار- بیماری»، «مرز احساس امنیت و احساس عدم امنیت»، «ترس از انگ غیراخلاقی بودن»، «ترس از طرد»، «دوراهی افشاء»، «کنترل افشاء»، «همدلی و حمایت» و «طرد» بوده است.
