حافظه و هویت (مطالعه تقویمهای غیررسمی در دوران پس از انقلاب)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری بررسی مسائل اجتماعی ایران، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا
2 استاد، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا
3 استاد، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا
doi
10.22034/jcsc.2021.102770.1836چکیده
پژوهش پیش رو به بررسی تقویمهای غیررسمیای میپردازد که گروههای اجتماعی به صورت مجاز یا بدون مجوز منتشر می-کنند. تقویم رسمی که توسط قدرت سیاسی منتشر و نظارت میشود، بازتاب دهنده رویکرد و روایت قدرت سیاسی در خصوص گذشته جامعه است و به همین دلیل بسیاری از روایتهای موجود در جامعه را نادیده میگیرد یا حذف میکند. در مواجهه با چنین رویکردی گروههای گوناگون اجتماعی، تلاش دارند که با انتشار تقویمهایی که در آن مناسبتهای مدنظر خودشان را ثبت میکنند، حافظههایی بدیل را بسازند تا بدین طریق هویت گروهیای برسازند یا هویت موجود را احیا و تقویت نمایند.هدف اصلی پژوهش، مطالعه و بررسی تقویمهای غیررسمیدر مقایسه با تقویمهای رسمیای است که در سالهای پس از انقلاب منتشر شدهاند تا از این طریق به رابطه میان حافظههای برساخته شده توسط آنها و هویت گروههای اجتماعیای که آنها را به کار میبرند،از خلال بررسی تقویمها پی ببرد. پژوهش با استفاده از روش مطالعه موردی انجام گرفته است. یافتههای پژوهش از وجود تفاوت و تضادهای بسیاری میان حافظههای برساخته توسط تقویم رسمی و تقویمهای غیررسمی و نیز میان خود تقویمهای غیررسمی، حکایت دارد. بر اساس یافتهها میتوان این فرضیه را مطرح نمود که گسست میان حافظههای درون جامعه در سالهای پس از انقلاب به تدریج افزایش یافته و نشان از شکلگیری نوعی گسست هویتی در جامعه دارد.