برساخت گفتمانی سنت در برنامه های تلویزیونی شبکه کردستان
نویسندگان
1 دانشحوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی تهران
2 گروه جامعه شناسی، دانشکده ی ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی تهران
doi
10.22034/jcsc.2020.117517.2037چکیده
سنت از جملهی مهمترین و پرمناقشهترین مفاهیم علوم انسانی و اجتماعی است که درون لنز بازنمایی رسانهها دلالتهای مختلف و متفاوتی پیدا کرده است. پژوهش فعلی در پی آن است تا به میانجی رویکرد تحلیل گفتمان لاکلائو و موفه و بر مبنای نظریهی برساخت گرایانهی استوارت هال در مورد بازنمایی، به تحلیل و بررسی نحوهی بازنمایی و صورتبندی گفتمانی مفهوم «سنت» در شبکهی استانی سیمای کردستان بپردازد. در این راستا برنامهی «چریکهی شهو (نغمهی شب)»که در میان استانهای کردنشین ایران بینندگان فراوانی دارد، به عنوان نمونه مورد تحلیل قرار گرفته است. برای این منظور دال مرکزی مورد نظر یعنی «سنت» که بصورت شناور مابین الگوهای تقابلی و زایشی تعریفِ سنت در نوسان است، در قسمتهای مختلف برنامهی مورد نظر از جمله دیالوگها و شخصیتپردازی و صحنهپردازی و تصویربرداری و در ارتباط با زنجیرهی هم ارزی و میدان گفتمانگونگی مورد بررسی قرار گرفته است. بررسی نحوهی مفصلبندی سنت مبین این نکته بوده است که از آنجایی که زنجیرهی همارزی پیرامون سنت شامل دالهایی از جمله یکدستی و سادگی، سکون تاریخی و طبیعت-گرایی بودهاند لذا گفتمانی که دال مرکزی را مفصلبندی کرده است گفتمان «سنتگرایی ایدئولوژیک» بوده است. در برنامهی مورد بررسی گفتمان «سنتگرایی ایدئولوژیک» با طرد گفتمانهای رقیب توانسته است به مثابه گفتمان مسلط مفهوم «سنت» را در راستای نظم گفتمانی خود صورتبندی کند.