فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مسلح سازی قیر به کمک الیاف ازجمله راهکارهای نسبتا جدید در جهت بهبود خواص مکانیکی مخلوط بتن آسفالتی است. مزیت رقابتی اقتصادی، سرعت و سهولت اجرا و بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی از جمله مزایای تسلیح قیر با استفاده از الیاف در مقایسه با سایر افزودنی‌ها، نظیر پلیمرها، می‌باشد. اما، بحث چسبندگی قیر به مصالح سنگی از جمله پارامترهای تعیین کننده دوام روسازی می‌باشد. بنابراین، هدف اصلی این مقاله، بررسی میزان چسبندگی قیر مسلح با الیاف به مصالح سنگی می‌باشد. این مهم، در دو بخش نظری (مدلسازی) و آزمایشگاهی محقق گردیده است. در بخش نظری، از یک مدل مکانیکی مبتنی بر "روش تعادل نیروها" و "نظریه سرش الیافی در مواد مرکب مسلح با الیاف کوتاه" جهت محاسبه نیروی خروج (Pull-out) سنگدانه از درون قیر مسلح با الیاف استفاده گردید. در بخش آزمایشگاهی، از الیاف پلی‌پروپیلن و پلی‌استر با طول‌ 12 میلی‌متر در درصدهای وزنی 1/0%، 2/0% و 4/0% به منظور تسلیح قیر 60-70 استفاده شد. مصالح سنگی نیز شامل دو نوع سنگدانه سیلیسی و آهکی بودند. در گام بعدی، دستگاه کشش اینسترون به منظور انجام آزمون خروج (Pull-out) تجهیز گردید. در این آزمون، نیروی لازم برای بیرون کشیدن قطعه سنگدانه از درون قیر و یا قیر مسلح با الیاف در حالت‌های مختلف اندازه‌گیری شد. مقایسه نتایج آزمایشگاهی و مدل‌سازی نشان می‌دهد مدل مذکور، توانایی پیش‌بینی نیروی خروج (Pull-out) را به خوبی داراست.