زیست فرهنگی اساتید دانشگاه بهمثابۀ زیست از دست رفته
نویسندگان
1 استادیار موسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی
doi
10.22034/jcsc.2020.89015.1644چکیده
در پژوهش حاضر به دنبال بررسی چگونگی مصرف آثار فرهنگی و هنری اساتید دانشگاه هستیم و آن را در قالب زیست فرهنگی اساتید تبدیل به مسئله کردهایم. زیست فرهنگی یک استاد دانشگاه ایرانی چگونه است؟ برای پاسخ به این پرسش نیز اشارهای به وضعیت زیست علمی اساتید داریم تا بتوانیم آنچه از موقعیت زیست علمی استاد بر زیست فرهنگی او تأثیر میگذارد تصویر بهتری پیدا کنیم. بنابراین، پژوهش حاضر بر اساس روششناختی کیفی در دو دانشگاه دولتی تهران و دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز است. دو دانشگاه یاد شده دانشکدههای مختلفی قرار دارند که در سه گروه عمدۀ هنر، علوم انسانی و مهندسی با 120 استاد مصاحبه به عمل آمده است. در نتیجهگیری آمده است که زیست علمی اساتید در ساختار اداری دانشگاه به گونهای درگیر شده است که باید به تعداد انبوه متن علمی چاپ کند، زیرا به جز آن موقعیت استادی از دست میرود. بنابراین، استاد تبدیل به کارگر فرهنگی میشود که مدام باید متن علمی تولید کند و این خارج از استانداردهای تولید متن علمی نوآورانه است. پس، استاد دچار سرخوردگی است و از طرفی دانشگاه ایرانی نسب به وضعیت زیست فرهنگی استاد نیز بیاعتنا است. بدین ترتیب، اولویت استاد ایرانی گذراندن زمان در حوزۀ تخصصی است و او نسبت به ضرورت مصرف آثار فرهنگی و هنری نه تنها آگاهی ندارد بلکه در وضعیت بحرانی به سر میبرد.
