تحلیل نشانهشناختی شیوههای گفتهپردازی در یسنهای نهم و دهم اوستا
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد فرهنگ و زبانهای باستانی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
چکیده
در این مقاله کوشیدهایم به بررسی ویژگیهای گفتهپردازی در یسنهای نهم و دهم اوستا بپردازیم. یسنهای نهم، دهم و یازدهم اوستا، سه فصل از کتاب یسنهای اوستا هستند که بر روی هم «هومیشت» نام دارد. زبان یسنها یکی از مهمترین و کهنترین بخشهای اوستا است. یکی از نمودهای گفتهپردازی، ضمایر شخصی و شناسههای افعال بهعنوان تکواژهای وابسته دستوری هستند که در یسنها از جمله در یسنهای نهم و دهم به روشهای گوناگونی به کار رفتهاند: اول شخص مفرد، اول شخص جمع، سوم شخص جمع، دوم شخص مخاطب و غیره که مدام تغییر کرده و این تغییر ضمایر و شناسهها در گفتهپردازی موجب اتصال و انفصال گفتمانی در یسنهای نهم و دهم شده که خود سبب تولید معنا میگردد. از طرفی افعال وجهی خواستن، توانستن، بایستن و دانستن نقش مهمی را در معنای گفتمان ایفا میکنند. روش بهکاررفته برای بررسی ضمایر، شناسهها و افعال مؤثر، نشانهشناسی مکتب پاریس است. هدف از این مقاله نشان دادن چگونگی تولید معنای عرفانی و شیوه گفتهپردازی در یسنهای نهم و دهم اوستا است.
