ارائهی الگوی برنامهریزی راهبردی توسعهی گردشگری پایدار روستایی(مطالعهی موردی: دهستان لواسان کوچک)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تهران
2 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، مرکز شهرکرد
doi
10.22059/jhgr.2013.30042چکیده
گردشگری روستایی یکی از انواع گردشگری است که شکل پایدار آن در ابعاد مختلفِ اقتصادی، اجتماعی و محیطی، بسترساز دستیابی به توسعهی پایدار جوامع محلّی میشود. از اینرو، دستیابی به این مهم، نیازمند طرّاحی، تدوین و بهکارگیری الگوی راهبردی، بههمراه راهبردهای مناسب و ویژهی این نواحی از سوی برنامهریزان و مدیران گردشگری است. بنابراین این پژوهش با هدف تدوین الگوی راهبردی مناسب برای توسعهی گردشگری در روستاهای منطقهی مورد مطالعه انجام شده است. سؤال اساسی پژوهش این است که الگوی راهبردی مناسب برای توسعهی گردشگری که به توسعهی پایدار روستایی منجر شود، کدام است؟ بر این اساس، پژوهش پیشِرو با بررسیهای اسنادی و میدانی و نیز، روششناسی توصیفی ـ تحلیلی و از سه گروه مشارکتکنندهی (مردم روستا 170 نفر، گردشگران 140 نفر، مسئولان 25 نفر) در 14 روستای دهستان لواسان کوچک و دیدگاههای آنها در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، محیطی مورد بررسی قرار گرفته است. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات و ارائهی الگوی راهبردی توسعهی گردشگری روستایی در چارچوب جامع راهبردی، از روش تحلیلی سوات استفاده شده است. با توجّه به نتایج از بین مجموع عوامل داخلی، تعداد 9 قوّت و تعداد 11 ضعف و از بین مجموع عوامل خارجی، تعداد 7 عامل، بهعنوان فرصت خارجی و تعداد 11 عامل، بهعنوان تهدید خارجی پیش روی این نواحی شناسایی شدند. این نتایج بیانگر این مطلب است که سطح آسیبپذیری اغلب روستاها، بهدلیل توسعهی گردشگری بسیار بالاست و توزیع و تخصیص مجدّد منابع در سطح نواحی مورد مطالعه با توجّه به محدود بودن فرصتها و بالابودن نقاط ضعف، امری الزامی است.