سلوک عملی در مکتب یوگه و طریقۀ شطاریه با تأکید بر رسالة جواهر خمسة محمد غوث گوالیاری
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، گروه ادیان و عرفان، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه ادیان و عرفان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 . دانشیار، گروه ادیان و عرفان، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jrm.2023.362535.630457چکیده
در سرزمین هند، تصوف اسلامی و آیین یوگه، به عنوان دو مکتب عرفانی، مناسبات تنگاتنگی را با یکدیگر تجربه کردهاند. بررسیهای تطبیقی نشان میدهند که شماری از آداب و اعمال سلوکی تصوف اسلامی و مکتب یوگه با هم تلفیق یافتهاند و دستورالعملهای طریقتی شطاریه در هند، به خصوص از زمان شیخ محمد غوث گوالیاری، بیشترین تلفیق را با آداب مراقبه در مکتب یوگه داشتهاند. پژوهش حاضر بهسیاق تحلیلی و تطبیقی و با مطالعۀ مندرجات یکی از مهمترین آثار طریقتی و عرفان عملی شطاریان، یعنی جواهر خمسة شیخ محمد غوث گوالیاری، و مفاد یوگهسوترههای حکیم مشهور هندی، پتنجلی، به بررسی مشابهتها و تأثیرپذیریهای میان طریقة شطاریه و مکتب یوگه پرداختهاست. بر بنیاد این پژوهش روشن میشود که عارفی مسلمان، مانند شیخ محمد غوث، در بهکارگیری روشهای عملی مکتب یوگه در نظام عرفان عملی خود، مانعی مشاهده نکردهاست. کاربست اذکار اسلامی بههمراه اعمال بدنیِ یوگه در سلوک عملی طریقة شطاریه، یکی از بهترین نمونههای تلفیق روش عرفانیِ عرفان هندویی و تصوف اسلامی است.