فرصت های عضویت دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان همکاری شانگهای و تبیین ابعاد ژئوپلیتیک و جغرافیایی آن

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد لامرد، دانشگاه آزاد اسلامی، لامرد، ایران.

2 استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد لامرد، دانشگاه آزاد اسلامی، لامرد، ایران.

3 استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد لامرد، دانشگاه آزاد اسلامی، لامرد، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2023.342469.3710
چکیده

سازمان‌های منطقه‌ای زیرمجموعه ای از سازمان‌های بین المللی می باشند که دربرگیرنده کشورهایی هستند که به لحاظ جغرافیایی به هم نزدیک هستند و بر اساس حقوق متقابل و برابری دولت‌ها به دنبال اهداف مشخص دور هم جمع شده اند. سازمان همکاری شانگهای از جمله سازمان‌های مهم منطقه‌ای به حساب می‌آید که صرفنظر از وجود چالش های فراوان در ابعاد مختلف، از ظرفیت های مهم و گسترده سیاسی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی جهت تقویت همکاری و همگرایی بین کشورهای منطقه برخوردار می باشد. جمهوری اسلامی ایران از جمله کشورهایی است که از یک طرف به سبب همجواری منطقه‌ای و وجود پیوندها و منافع مشترک و از طرف دیگر به دلیل فشارهای سیاسی و سپس تحریم های وضع شده توسط آمریکا، از شروع بکار فعالیت سازمان در سال 2001 م خواهان عضویت در آن شد و ابتدا در سال ۲۰۰۵م توانست به عضویت ناظر سازمان همکاری شانگهای درآید و سپس در سال ۲۰۰۸ درخواست عضویت دائم در سازمان نمود که درخواست فوق الذکر به دلایل متعدد (تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل در مسئله هسته‌ای، مواضع محافظه‌کارانه و بعضاً در تضاد بعضی از اعضای سازمان و ...) به تعویق افتاد که نهایتاً در سپتامبر ۲۰۲۱ مورد پذیرش اعضا قرار گرفت.